Laura Palmer in her eigth life

Citaten uit het rouwregister van Hugo Claus

2008-04-07T08:55:00.000+01:00

Afgelopen week in het stadhuis te Antwerpen, schreef ik twee bladzijden aan Hugo Claus, die heb ik niet overgenomen voor hier.

Ik nam enkele dingen over die ik graag aan mijn lezers wil meedelen:

Politicus Herman De Croo schrijft dat hij elke dag twee kleine schilderijen bekijkt van Hugo en bedankt hem voor de rillingen die Claus hem gaf

Actrice Els Dottermans hoort het liedje "Hey mister Wonderfull" wanneer ze aan hem denkt

Nederlandse schrijver Joost Zwagerman: "Hugo is en blijft een hele grote"

Annie Arnould beschrijft hem als een man die de duistere ruimten verlicht

Straatmuzikant Nic Van Bruggen schrijft: als ik een terrasje pleegde, wuifde je wel eens naar mij van "kijk, een vrije mens" Dank voor uw inzet voor de bevrijding, dankzij u kunnen we er deels van genieten.

Kris Velter, vrijzinnig filosoof (en vriend van me): "Door u ben ik beginnen lezen, door u heb ik me afgezet, respect.

Stadsgids Carine Haaren:
schreef iets heel emotioneels omdat haar moeder in het zelfde ziekenhuis is overleden aan de dezelfde ziekte:

"Het ga je goed aan de andere kant"

De buurman van Claus beschreef hem als "een lieve gebuur"

Afscheid van Hugo Claus in de Bourlaschouwburg

2008-04-01T09:34:00.002+01:00

Al moet ik bekennen dat ik nog niet veel van Hugo Claus heb gelezen, toch vond ik het raadzaam en respectvol om afscheid te nemen van één van onze belangrijkste Belgische schrijvers, die een onuitwisbare stempel drukte op de literatuur. Raadzaam omdat ik zelf een aankomend journaliste, schrijfster, columniste en dichteres ben. Dus trok ik met een kameraad rond 10.30 u naar de imposante Bourlaschouwburg waar al een paar busjes stonden van de VRT, de NOS en iets met Swedish Channel, al veronderstel ik dat dat niets met de Zweedse TV te maken had. Ik belandde per ongeluk tussen de vrienden van Claus. Een oude heer met lange grijze haren, die ik niet direct kon duiden, drukte me de hand en bracht hees "innige deelneming" uit. Is het daarom dat een fotograaf een foto van me nam, of was het mijn mysterieuze look met zonnebril en zwarte bontmuts die zijn aandacht trok? Jammer genoeg heb ik de foto nog nergens zien verschijnen. Ik had hem beter mijn e-mailadres gegeven.

Al gauw bemerkte ik dat er aan de linkerkant van de Bourla een hele rij stond aan te schuiven, dus mijn kameraad en ik vervoegden ons in die rij. We waren ruimschoots op tijd, er stond ongeveer 100 man voor ons. Ik speurde rond naar bekende gezichten en bemerkte Hilde Van Mieghem die in een elegant zwart jurkje de kou trotseerde en rondholde, mobiel bellend naar een persoon die ze nog niet had gevonden. "Ik sta aan de voorkant, ah, je bent ook aan de voorkant." Een dame met een zwarte bontmuts en lange jas kwam op haar af en samen gingen ze binnen, wie was die dame? Iets verder bespeurde ik Gert Segers van het literaire tijdschrift "Revolver". Ah en daar kwam Vitalski, onze nachtburgemeester en columnist voor de GvA aan. Jean-Charles Verwaest, voormalig chef van Het Nieuwsblad zag Vitalski en liep op hem toe om met zijn notaboekje vanalles te noteren. Jean-Charles, een zeer aangenaam man waar ik een paar artikels voor schreef, heeft zich volledig toegelegd op zijn schrijverscarrière. Hij heeft het boek "De diamantroof" op zijn naam staan, een boek dat overigens wordt verfilmd. Daar kwam ook ex-burgemeester Bob Cools aan, die in 1993 Hugo Claus trouwde met Vera De Wit, zijn laatste echtgenote. Robbe De Hert, Vlaamse regisseur zie ik ergens rondwaren. Om 11 u mogen we binnen. Ik kijk even om en Vitalski en ik wisselen begrijpende gekwelde blikken uit, tot er tranen in onze ogen opwellen en we ons gevoel alleen verwerken. In de hal van de Bourla siert het portret van een schalkse Claus het middenpad, op de trappen witte bloemen: rozen, anjers, etc. VRT neemt Vitalski even apart voor een interview. De menigte schuifelt langzaam naar binnen. Alles is tot in de puntjes georganiseerd, we worden netjes naar onze plaatsen gedirigeerd. Mijn kameraad en ik zitten op het zijbalkon op de tweede etage en hebben een goed zicht op het podium en het zich langzaam vullende benedengedeelte. Ergens helemaal vanachter ontwaar ik Peter De Ridder, achterkleinzoon van Willem Elsschot, naast hem Jules Deelder, die in het begin heel even met zijn hoofd schudt om dan de rest van de voorstelling stoïcijns stil te blijven, zich in alle anonimiteit verschuilend achter zijn zwarte elfenbril. Een rij ervoor meen ik Ida De Ridder te ontwaren, helemaal op haar eentje, Ida is de kleindochter van Willem Elsschot, wiens werk een zeer grote cultuurhistorische waarde bezit.

10 stoelen staan links naast het podium. Een kist bezaaid met rode rozen in het midden met daarachter eveneens het portret van Herman Selleslaghs, dat overigens ook op het boekje prijkt, dat we krijgen aan de ingang. In dat boekje staat het gedicht "de sporen" Vanachter de namen van de personen die de tien stoelen gaan bezetten en de muziek, die in overleg met Hugo is afgesproken. Maar het is nog geen tijd, om 12 u begint het afscheid en intussen speelt er een jazzy muziekje. Pianomuziek van Walt Disney Dolores Punk?

Ergens in het midden zie ik A.F.Th Van der Heyden, de doodgeverfde winnaar van de Gouden Uil, die vanavond in het Justitiepaleis wordt uitgereikt. Men zegt dat zijn nominatie wordt overschaduwd door het overlijden van Hugo Claus, die op 19 maart ervoor koos uit het leven te stappen, op de dag dat men in de Bourla "De geruchten" bracht, een roman van Claus in een theaterbewerking. Helemaal vanvoor ontdek ik Freek De Jonge naast Adriaan Van Dis. Gouverneur Camille Paulus mocht eveneens niet ontbreken op het appèl. Marc Reynebau, journalist bij DS zit naast acteur Peter Van Den Begin. En daar Guy Mortier met zijn echtgenote. Ramsey Nasr, één van onze ex-stadsdichters en voormalig stadsdichter en schrijver Bart Moeyaert die de fakkel doorgaf aan Joke Van Leeuwen.

Wat admiraal Freebee daar ergens doet, die link is ver te zoeken, maar niettemin respect voor den Admiraal. Tom Liekens, beloftevolle schilder en aangenaam man om mee te praten, dat kan ik wel vatten, Claus en hij hebben nog samen geschilderd. "Puur voor het amusement" zegt Tom. Ik vraag hem hoe het met de schilderkunst is gesteld en blijkbaar is er een tentoonstelling op til in Amsterdam. Ik heb het nog even over zijn fantastische schilderijen met zebra's en allerhande dieren. Hij bekent me dat het MUHKA een kunstwerk van hem heeft aangekocht uit die collectie. Super Tom, doe zo voort. ge verdient het!

En nu wacht ik even op een mail van Piet Piryns, die de hele voorstelling aan mekaar praatte en luister ik naar radio één, Peeters en Pichal want het gaat over Claus!

een column die ik eens schreef in mei 2007

2008-03-28T20:06:00.001Z

en vandaag aangepast:

Girl on the rebound

Ik heb me nog eens op een datingsite gezet. Niet om iemand te vinden, slechts om mijn gekwetste ego op te vijzelen van op een veilige afstand. Je kan moeilijk door het scherm kruipen. Je neemt een valse naam aan in dit geval Jane, van Jane Austen, één van mijn favoriete schrijfsters. Het duurt maanden vooraleer ik eventueel met iemand afspreek. De eerste stap is mailen, dan eventueel chatten maar daar hoeft niet noodzakelijk een ontmoeting uit voort te vloeien. Noem het een spel. Maar men heeft met mij ook een wreed spel gespeeld dus ik doe nu hetzelfde met andere mannen, op een zodanig onschuldige manier dat niemand het door heeft en dat ik het afbol voor ik echt iemand ga pijn doen. Noem het een ongezond wantrouwen ten opzichte van mannen, dus ik verkies
de kat min of meer uit de boom te kijken. Maar toch op een dag komt het er van, een date in real life en dat ging als volgt:

Mijn eerste slachtoffer is een architect uit Knokke. We hebben al meerdere keren gemaild. Het wordt tijd om de woorden een klank te geven. We besluiten om met elkaar bellen. Als zijn stem mij niet bevalt, spreek ik niet af. Ik kan echt afknappen op stemmen. Maar de stem van de architect klinkt vriendelijk en warm. Niet écht verleidelijk, maar ijskoningin die ik geworden ben door mijn chocoladen ventje (mijn ex-blanke businessman) wil niet meer smelten. B had een ongelooflijk sexy stem waarmee hij de ganse vrouwelijke bevolking het bed mee kan inpraten. En dat in combinatie met zijn engelachtige uiterlijk (waar helaas een duivel onder schuilt, dat heb je nu eenmaal met mensen die echt mooi lijken, die kunnen het zich permitteren om lelijk te doen tegen iedereen. En als ze het dan écht ook doen en niemand heeft het door, dan is er iets verschrikkelijks aan de hand. Dat wil namelijk zeggen dat mensen zich laten bedriegen door uiterlijk schoonheid die ook innerlijk goed lijkt. In het begin althans…Genoeg gezeurd over de ex, op naar de date.

De architect zakt af naar het Antwerpse en wil een leuke dag met me doorbrengen. Hij heeft me een etentje beloofd en ik mag kiezen waar. Mijn voorkeur gaat uit naar “Le Dôme”, het duurste restaurant van Antwerpen. Daar ging mijn prins op het zwarte paard soms eten met zijn moeder. Met mij is hij maar twee keer gaan eten in twintig maanden, dus de mannen op RDV die mij uitnodigen én voorstellen te betalen, hebben een streepje voor. Met het leven dat ik momenteel leid, is daar geen geld voor, dus een etentje in een restaurant waar ik nog nooit ben geweest, is altijd aangenaam. Ja, ik geef het toe, ik wil niets liever dan een culinaire snob worden. Dat komt ervan, als je in een gezin als het mijne bent opgegroeid. Wij gingen nooit op restaurant! Een mens moet iets doen in zijn leven om de dingen te compenseren.

Hopelijk ziet de architect er niet uit als een miniversie van het monster van Loch Ness want wie zegt dat het uiterlijk totaal geen rol speelt is ofwel blind ofwel oerlelijk of een leugenaar. De bouwmeester ziet eruit als een homo, maar wel zo een gezellige gay, beetje gezet maar met appelwangetjes. Niet mijn ding dus, maar je kan nog met hem gewoon over straat lopen zonder plaatsvervangende schaamte. Mijn goede hart kiest uiteindelijk voor het iets minder dure restaurant “Neuze Neuze”, een verfijnd etablissement gevestigd in vijf prachtig oude middeleeuwse huisjes waar je zowel een “all in menu” als “à la carte” kunt genieten van culinaire lekkernijen. De architect verwacht erg veel van onze ontmoeting want hij is op zoek naar de ware. Dat zou ik wel eens kunnen zijn, dus volgens hem moeten we dat zo snel mogelijk uitzoeken volgens deze methode: in een paar uur vertelt hij me heel zijn leven. Dan begint hij mij op te hemelen, dat ik een mooie vrouw ben, dat ik intelligent ben. Misschien kan hij me wel helpen om een hype te creëren rond mijn schrijverschap. Kortom, hij belooft me gouden bergen. Als begin veertiger heeft hij besloten dat hij de volgende fase van zijn leven als bon vivant wil slijten. En ik heb de kans om daar mee van te genieten, van dat zalige luxeleventje. Misschien kunnen we samen de wereld ontdekken. Allez, ik mag vanàlles organiseren en meneer zal wel mee op de trein springen. Uiteraard moet ik me over geld geen zorgen maken. Deze man heeft zijn sporen zakelijk gezien, goed verdiend en wie weet kan er, moest ik met hem wel iets beginnen, een appartementje van af, waarschijnlijk ontworpen door hem. Ik repliceer dat ik gerust zijn gids wil zijn, maar dat ik niet echt naar een relatie op zoek ben en eerst vanuit een vriendschap wil opereren. Na een gezellige avond (maar niet meer dan dat) besluit ik dat hij betrouwbaar genoeg is om me af te zetten in zijn 4 X 4. Hij pronkt trots met het feit dat hij nog een paar van die vehikels heeft, die echt de moeite waard zijn om in te zitten. Volgens mij was hij er net mee naar de carwash geweest. Ja,ja deze man laat niets meer aan het toeval over. De zoektocht naar de ware kan je maar beter in een nette auto aanvatten. Hij vraagt of ik dan een afspraak wil regelen met een schoonheidsinstituut, want ik heb hem neusweg ingeleid in de wereld van “Crystal Clear”, een behandeling die je tien jaar jonger maakt (Madonna doet het ook) Crystal Clear peelt de huid door middel van kristallen en maakt die terug veerkrachtiger. ‘Dat gaan we dan toch samen doen, want ik wil er ook wel tien jaar jonger uitzien. Ik bedenk dat het pas echt gezellig zou zijn als hij gay was, dan hoefde ik me van het seksuele al niets aan te trekken, want de man is niet lelijk, maar om mij in vuur en vlam te zetten, is er toch iets meer nodig. Zeker na de seks met mijn prins, die grensoverschrijdend lekker was. ‘Meen je dat echt?’ ‘Ja hoor, ga jij maar reserveren. Ik ben ontzettend blij want als arme schrijfster heb ik niet veel geld.Als hij me afzet, probeert hij me te kussen op de mond. Ik trek weg. ‘Sorry, dit gaat te snel voor me.’’Ok, ik begrijp het.’ Daarna hebben we nog één keer gebeld. Ik was naar de Oudaan, aan de Bijenkorf, getrokken, alwaar ik ging informeren voor een behandeling. “Eén behandeling? U hebt er zeker wel tien nodig” riep de schoonheidsspecialiste uit, toen ze de constitutie van mijn huid onder de loep nam. (kostprijs: 800 euro). De architect zweeg aan de telefoon. Hij versmolt met zijn creaties en versteende waarschijnlijk. Sindsdien heb ik niets meer van hem gehoord. Die kristallen zal ik op een ander moeten gaan zoeken.

De dood van Hugo Claus

2008-03-21T14:53:00.004Z

Hugo Claus is voor mij altijd een bijzonder man geweest. Niet dat ik veel van hem heb gelezen, om precies te zijn, slechts één boek, maar dan ook wel een bijzonder mooi: "Het jaar van de Kreeft" Deze roman handelde over zijn relatie met Kitty Courbois. Sylvia Kristel is een andere liefde van hem die blijkbaar ooit eens in een interview scandeerde op de vraag wat ze graag wou:

"Ik wil een relatie met Hugo Claus" Wat ze ook kreeg, kort daarna. Onderschat dus nooit de macht van de media en een erotische actrice die hoogtij vierde met films als Emmanuele.

Claus heb ik een paar keer ontmoet, hij is een kleine man. Maar kleine mannen zijn vaak machtig! Zijn kapsel en uitstraling deden me onwillekeurig denken aan Napoleon, ongetwijfeld één van zijn helden. De eerste keer, vijf jaar geleden op het Mechelseplein, wandelden we elkaar voorbij. Ik keek hem in de ogen en knikte bedeesd, dat was ook het enige dat ik durfde. Hij knikte vriendelijk terug. En dan was er een half jaar geleden die expo in het Fotomuseum van die Belgische fotograaf, zijn naam ontglipt me even. Was het Dekeyser of Selleslaghs? Iemand die nog nooit een overzichtsexpo had gekregen maar een zeer waardevol archief aan foto's bezat? Die fotograaf had zo'n mooie foto's gemaakt van Claus, die een knappe flamboyante man was (en tot op het eind van zijn leven is hij dat gebleven) Claus had vele vrouwen en werd vorig jaar nog opgedraafd in een artikel over artistiekelingen. Artiesten zouden meerdere relaties hebben omdat hun creativiteit erotiserend werkte. Claus was geen casanova zoals sommigen beweren maar een seriële monogamist. Wat natuurlijk voor zijn tijd, al vrij ophefmakend was. Hij respecteerde al zijn ex-vrouwen en zij hem. Sylvia Kristel is van hem blijven houden. Zo had hij nog met Sylvia (waarmee hij een zoon heeft, Arthur) gebeld de dag van zijn zelfgekozen euthanasie. Toen ze dat vertelde, zag je oprechte tranen in haar ogen.

Maar goed, ik ontmoette Hugo Claus voor de tweede keer in het Fotomuseum, hij keek ingespannen naar zijn foto's. Deze keer trok ik wel mijn stoute schoenen aan en stapte op hem af, hopend dat hij een goed moment had en ging naast hem staan en zei: Meneer Claus, dat zijn mooie foto's van u, hé. Hij zei "Ja, en keek me uiterst lief glimlachend en een tikkeltje meewarig aan. Ik gaf hem mijn sprookje dat ik had geschreven voor Alexander toen we drie maanden samen waren en al gauw doemde er een vrouw op naast hem, die hem bij de arm nam. "Meneer Claus, zou u mij een plezier willen doen door het te lezen en een e-mailtje te sturen?" Hij aarzelde en zijn vrouw antwoordde in zijn plaats: "Hij stuurt geen e-mailtjes. Ik had het nog kunnen denken, die schrijvers van toen, die schrijven alles met de hand. Ik keek hem na en hoopte dat het niet de laatste keer zou zijn dat ik hem zou zien. Maar dat was het wel

Daarom, Hugo, ik kom nog een keer afscheid van u nemen, want u bent nu ons verdriet, het verdriet van België en ik beloof dat ik alles van u zal lezen. Morgen kom ik naar buiten, na een zware griep, om het rouwregister te tekenen.

Toen ik 2001 in NYC in the Public Library was, zocht ik op Hugo Claus, 82 resultaten, vooral toneelstukken en boeken. De hele wereld zal op ons gericht staan, want wij verliezen het monument in de literatuur. Meneer Claus, ik zal mijn best doen om mijn plaatsje te veroveren in het literaire landschap.

Mijn oprechte groeten aan u, waar u ook bent en ook al gelooft u dat er niets meer is, u zal er altijd zijn, u leeft nu al de hele tijd voort in onze harten

En Piet Piryns die de zware taak krijgt, zijn biograaf te zijn, zal die taak uitstekend vervullen, daar twijfel ik geen moment aan

Hairtonic- bijna even erg als Sweeney Todd

2008-03-09T17:09:00.000Z

zeker niet als blonde vrouw en zeker niet als je een make over krijgt waarbij de bedoeling is dat je erNA er beter uit ziet dan erVOOr. De bedoeling is ook bij zo een make over, dat men je op je gemak stelt en je niet behandelt als een nummer. Mijn haar is nu voor de tweede keer naar de knoppen geholpen door een Marokkaan, niks hair extensions, niks Marilyn Monroe look, maar ik kan al op stap gaan met Jommeke

Hierbij mijn brief aan Ilse Bal, die de moderubriek doet voor HLN en er niet was:

Hairtonic, mijn haren rijzen ten berge als ik eraan denk...

Beste Ilse

Ik ben al thuis van de "make over" en ik wil toch even mijn hart luchten, want ik ben absoluut niet goed van de behandeling die ik daar kreeg van die Marokkaanse kapper.

Aanvankelijk ben ik bereid om iedereen een kans te geven en ik ben totaal niet racistisch. In dit geval echter is er een serieuze botsing tussen culturen: de Belgische cultuur en de Arabische cultuur enerzijds, anderzijds de houding van die kapper ten opzichte van mij en die houding is niet ok! Die man had totaal geen respect voor mijn persoonlijkheid, mijn wensen, maar hierover zodadelijk meer.

Ik had al wat keelpijn maar ik dacht, kom, ik zet me erover, dit wordt een leuke dag. Ik kom daar binnen, de man monstert mij een paar seconden, ik moet gaan neerzitten en hij komt direct bij mij. Ik vraag of hij de mail heeft gelezen die ik moest doorsturen, waarin stond wat ik graag wou van look met mijn haar en van mijn natuurlijke krul die naar boven komt als je het op de juiste manier knipt en blabla.

Ik vraag of hij die uitgroei wil wegdoen en hij zegt, normaal gezien is het alleen de snit die ik geef maar goed we zullen het bijkleuren en dan zien we wel hoe we het gaan knippen.

Hij begint mijn haar op een overdreven snelle wijze te ontkleuren en steekt watjes onder de stukken die hij kleurt. Omdat ik dat toch nogal eigenaardig vind, vraagt ik ernaar en zeg ik dat men dat voordien altijd met zilverpapier deed. Ho, zegt hij, dat doe ik niet, want daar verbrand je haar van.

Een uur later komt de volgende vrouw binnen. Hij laat zijn assistente naar mijn haar komen kijken dat onder de plastik zit en met zo'n droger errond en die wast mijn haar. (Eerst gebruikte ze ijskoud water tot ik "au" riep) Hij is ondertussen al begonnen met het haar te kleuren van de volgende dame en ik zit daar voor piet snot. Ik begin dan maar zelf mijn haar te kammen en merk ondertussen nog een uitgroei. Ik ga naar hem toe en zeg op een beleefde wijze: "Wilt u misschien even naar mijn haar kijken of die kleuring goed gelukt is? Ik zie precies nog een donkere plek (je zal het zelf ook wel zien moest je het zien)

Hij verdraait mijn woorden en briest dat er in 20 jaar nog nooit iemand heeft geklaagd over zijn manier van kleuren. Ik repliceer dat ik niet klaag maar dat ik zijn mening vraag, tenslotte is hij al aan de volgende begonnen, zonder ook maar één blik op mijn kleuring te werpen.

De assistente moet zich vanaf nu bekommeren om mijn haar. Ik laat haar een kapsel zien dat me aanstaat en dat zeker en vast gaat bij mij en ze begint te knippen maar kan me niet beloven dat het zo gaat zijn. Ik vraag haar om er niet teveel af te knippen en dat het niet plat mag liggen maar mijn vrees wordt bewaarheid, het wordt steeds platter. Maar das geen probleem hé, want ondanks mijn uitdrukkelijke smeekbede dat ik niet hou van gebrushed haar, geeft de baas opdracht om het te brushen. Ik zie langzamerhand mijn hoofd veranderen in een Jommekeskopje, de vrouwelijke versie van Jommeke. Ik voel me doodongelukkig en zeg dat het zo niet moest.

Maarja, vrouwen hebben niets te zeggen zeker, mompel ik

de baas komt eraan gebriesd, geeft de assistente de opdracht om te stoppen, rukt mijn mantel af en zegt dat hij nog nooit zo een onbeschoft iemand in zijn salon had, dat ik ogenblikkelijk buiten moet en dat ik een vuile profiteuse ben en dat ik blij mag zijn dat ik gratis bediend word

Wablieft? Ik ben razend op die vent! Een kapper moet oog en oor hebben voor de wensen van zijn cliënteel en zijn culturele frustaties niet uitwerken op mij omdat ik een blonde vrouw ben met een mening. Een kapper die in de media wil komen, mag dankbaar zijn dat HLN hem een reclame geeft waarbij één miljoen lezers in het weekend en die gast moet mij niet behandelen als een stuk vuil.

De fotosessie is dus niet doorgegaan en ik wil daar absoluut niet binnenkomen. En ik hoef geen Jommekeskapsel, ik wil best nog eens zien als het niet gebrushed is, hoe het valt, maar nu is het gewoon om te blèten

En tenslotte wou ik nog opmerken dat ik daar mijn medicatie nam en dat hij dat zag en toen hij mij buitengooide zei dat ik nog een pilleke moest pakken. Ja, tuurlijk moest ik dat, want ik heb ADHD en ik was rustig tot het begon uit te werken. Ik wou niet uitvliegen tegen die man, dus ik nam een pilletje, so what? Die man heeft totaal geen verstand en inzicht hoe hij mensen een goed gevoel moet geven en zeker niet mensen die in de krant gaan staan.

Groetjes

Kristiane

Maan-Zon-Aarde op één lijn

2008-02-21T07:41:00.000Z

Gisterenavond vertelde onze immer charmante weervrouw Sabine De Boosere dat de maan, de zon en de aarde op één lijn kwamen te staan. Rond 2.53 ging de eerste verandering in en rond 4.03 zou ze een feit zijn. Zo lang kon ik niet wakker blijven. Vandaag zie ik mijn geliefde moeder en zus (één van mijn twee zussen)

Mijn buurman heeft kortsluiting. Hij kwam aan de deur kloppen, vragen of hij even naar de huisbazin mag bellen. Wat denkt die wel (lees ADHD-files blogspot) na alles wat hij me heeft gelapt de laatste dagen, onder andere mij in coma willen slaan?

De huisbazin mag sowieso niet gecontacteerd worden na 18 u. Het is 21.30 en als zij ziet dat hij met mijn telefoon belt, gaat zij dit enigzins vreemd vinden. Zij raadt ons aan afstand te houden van elkaar en ik wil niets liever! Wat heb ik aan een 21-jarig seksueel geobsedeerd ventje, dat niets anders doet dan feesten, bollen pakken (een paar weken geleden 24 in een week), snuiven.

Weg daarmee, met zo een allesvreters. Ik heb vroeger ook wel eens wild gedaan, maar niet zoals die snotneus bezig is.

Anyway, ik wil niets meer met hem te maken hebben. Jammer dat die wanden van gyproc zijn, als hij wil kan hij er zo door slaan. Er is gewoon teveel gebeurd, he crossed the line. Na vorige week op mijn bed gemasturbeerd te hebben (ik was in de badkamer en vermoedde niets, enkel toen ik eruit kwam en hij rechtstond om een papiertje te gaan halen om de gedane daad droog te stellen en neen, gelukkig heb ik zijn lul niet gezien. Helaas heb ik die ooit wèl gezien, omdat buurman niet alleen pervers maar ook exhibitionistisch is. Gillend ben ik weggelopen.

Vorige week had hij een paar "vrienden" opgesloten. Ik was er niet. Een vriend van me belde bij hen aan de deur omdat hij geen gehoor kreeg en mijn parlofoon ook kapot is (das dus de reden) De vriendjes lieten hem binnen en vroegen of ze via de dakgoot (langs mijn app dus)konden ontsnappen. Ze zaten al 24 u zonder eten en sigaretten en de buurman antwoordde niet op hun berichtjes. Hij zat op zijn goede wei en dan hoefde hij geen geblèr. De vriend van me heeft de deur opengestampt om hen te bevrijden

En wie mocht het ontgelden de volgende dag? Een razende hengst stond aan mijn deur, verwoestte mijn boekenrek, stampte mijn parlofoon uit elkaar, duwde mij op het bed, en met zijn wijsvinger in mijn rechteroog. Hij brulde dat hij mij in coma ging slagen. Ik keek angstig naar boven en vroeg me af waarom die vriendjes niet kwamen helpen; ze stonden klaar, zo bleek achteraf, wat ben ik daar vet mee seg, als ik in coma lig.

Ik wil geen contact meer met die klootzak

Maandag begin hij een tweede fout: hij zat voor het huis van mijn geliefde, ex-geliefde Alexander. Ik was op weg naar de cinema (PS: I love You)Wat doet die asshole daar met zijn vriendjes. Hij is een joint aan het rollen, in het midden van de wilde zee. "Hey, Kristiane" Wat denkt die oetlul? Dat ik echt ga stoppen om met hem te praten daar? Die gast is compleet getikt en kent echt geen grenzen. Het is echt gedaan met die zieke gedwongen vriendschap. Die gast is hier bijna twee jaar geleden komen wonen om mij te stalken, om mij te kloten. Ik weet dat dit een beetje vreemd komt, maar het is gewoon zo. Het is een veel te lang verhaal nu. Later.

Afgelopen nacht droomde ik van Sylvia en Hugo, die net uit elkaar zijn. Ze waren bij mij, in een grote ruimte, antiek getint. We zaten met zijn drietjes voor een pc. Natasja probeerde met me te praten. Ondertussen daalden er kleine katjes (tekeningetjes van boven naar beneden van mijn scherm. Ineens werden ze echt en was ik, buiten mijn sweet Figaro, omringd door zes andere katten, allemaal pikzwart, allemaal hengelend naar mijn aandacht. Ik zocht die van mij en wou er één buitenzetten langs het raam. Het was een heel hoog antiek raam. Langs de bovenkant kwam hij terug naar binnen.

Nieuwsgierig als ik ben, begrijp ik graag de betekenis van mijn dromen. Blijkt dat het te maken heeft met geluk. Aha, zijn mijn zeven vette jaren eindelijk in aantocht? It is about time. Nog eerst alle shit oplossen van mijn vorig leven en dan beginnen aan een welvarend bestaan, het zou mooi zijn.

Daarnet de wondermooie film "Finding Neverland" gezien met ontroerende vertolking van Kate Winslet en Johnny Depp. Zakdoeken bovenhalen in deze prent die verhaalt hoe het verhaal van Peter Pan is ontsproten aan het brein van Barrie. Vandaag las ik in Metro dat Johnny Depp anderhalf miljoen euro heeft geschonken aan het ziekenhuis dat zijn dochter Lily-Rose heeft gered van de e-coli. Dat is de bacterie waarvan de lieve feeën Sien en Maria mij hebben gered. Zou Johnny mij ook willen redden? Ik heb al genoeg met 20.000 euro. Dan word ik een succesvolle zakenvrouw en kan ik mijn persoonlijk liefdesverlies goedmaken met een mooie loopbaan. Justine Henin, sportvrouw van de wereld kon dit, ik zou het ook kunnen, met een micro-krediet, zo noem ik het,ja want in dit land is 20.000 euro zeker een micro-krediet. Ik wil nog niet naar Nimmerland. Mijn leven is nog maar net opnieuw begonnen en iedereen die mij wil tegenwerken, moet weg, weg uit mijn leven.

grasduinen in mijn verleden

2008-01-25T13:55:00.000Z

Nu mijn appartement is opgeruimd door de kuisvrouwen Sien en Maria, kan ik de hoofd- van de bijzaken beter scheiden, ben ik gestoten op een aantal gedichten die ik in het verleden heb geschreven. Uiteraard zitten daar echte misbaksels tussen maar toch een paar gedichten die mijn aandacht vasthielden

De clochard (1990)

De regen kon zijn eenzaamheid
niet doen wegvloeien
De koude had zijn tranen reeds jaren
doen bevriezen
Vele seizoenen had hij doorstaan
op zijn gelaat was het herfst

Zijn thuis is een kartonnen doos
Welcome home-mat is er niet bij
Men mijdt hem omdat hij vuil is
en stinkt naar de alcohol
men vergeet dat ook hij een mens is

Eens wordt het winter
zacht en wit
en oh zo koud
maar de trap naar een beter bestaan
beter dan een liefdeloos leven
de kans op een beter leven na de dood

1001 liefdesbrieven- 1001 rekeningen

2008-01-24T09:01:00.001Z

In deze blog staat een gedicht dat ik geschreven heb voor de wedstrijd van Creatief Schrijven. Vorige week kreeg ik te horen dat mijn gedicht wordt opgenomen in het eerste deel van een bundel liefdesbrieven.

Toch alweer een kleine overwinning op de weg naar de roem. Roem zeg ik hier met een tikkeltje ironie want is het wel roem dat ik zoek?

Ik zoek het geluk. Wat is het geluk? Het geluk is te weten wat je wilt met je leven (dat weet ik maar al te goed) en dat ook kunnen uitvoeren naar behoren.

In dat laatste geval schort er nog iets aan de zaak. Of zoals Jane Austen zei: een riant kapitaal kan een bron van geluk zijn. Het hoeft zelfs geen riant bedrag te zijn
maar gewoon al het gegeven dat ik mijn schulden zou kwijt zijn, dat zou me geweldig helpen.

Gisteren was ik weer even terneergeslagen want ik kreeg een herinneringsbrief van Gedis, waar ik een afbetalingsplan heb. Omdat ik volgens hen dat plan niet strikt gevolgd heb, krijg ik twee herinneringen, één per gewone post en één per aangetekende. Alsof één brief nog niet genoeg is. Dus nu moet ik 25 euro (btw inbegrepen) omdat ik te laat ben met betalen. En zo wordt de kloof tussen arm en rijk nog maar eens groter, want wie kan dit niet op tijd betalen, denk je? Het is verschrikkelijk dat de maatschappij de minder gefortuneerden op die manier straft. Misschien moet ik met dit onrecht maar eens een mailtje sturen naar Peeters en Pichal. Hoe kan ik ooit van mijn schulden verlost geraken, als ik elke maand zo een brief krijg? Werk zoeken inderdaad, maar je wordt gewoon moedeloos van zaken zoals deze en misschien ben ik sneller moedeloos dan andere mensen omdat ik al op teveel muren ben gebotst

Maar dat kan je beter lezen in mijn andere blog

www.the-ADHD-files.blogspot.com

Het Glazen huis- een thuis voor iedereen

2007-12-21T14:40:00.000Z

Ons land heeft na de Verletermisering van de laatste maanden in een serieuze impasse gezeten. Ondertussen is iedereen het gezeik over de regering beu en zijn wij, Belgen, toe aan iets anders.

Eén zesde van de wereldbevolking, één miljard mensen dus heeft geen toegang tot drinkbaar water en dat zullen wij geweten hebben. Wat ik op zich een goede zaak vind, dat we nog eens bezig zijn met de ellende van iemand anders, zo vergeten we onze eigen problemen die in het niets verzinken bij de gedachte dat je zelfs geen water hebt! Wie het nu nog niet weet, zit waarschijnlijk op Mars en wie zegt dat daar leven is? Fantastisch, dat dit kan door Music For Life, het grootste en meest geëngageerde verzoekprogramma. Hopelijk gaat vanaf nu iedereen ook wat voorzichtiger omspringen met water. Mensen die de kraan maar laten lopen, terwijl ze hun tanden aan het poetsen zijn, stop ermee. Neem vaker een douche in plaats van een bad en trek niet de WC door als je hebt geplast, want daarmee kan je een gezin een hele dag drinkwater geven.

Ook al is Verhofstadt alles wat de onverlichte Leterme heeft verkloot aan het oplossen, is "Music for Life" van Studio Brussel een welkome afleiding. Muziek is misschien wel, meer dan die saaie politiek, de oplossing om een land dichter bij elkaar te brengen en terug solidariteit, samenhorigheid en gevoel voor engagement te kweken. Om te tonen hoe bevlogen wij Belgen wel zijn met de minderbedeelden in de wereld. In dit geval mensen die geen drinkwater hebben.

Maandag waren Tomas De Soete, Siska Schoeters en Peter Van De Veire te gast bij Frieda Van Wijck in de laatste show. We kregen een blik op het glazen huis, waar de presentatoren zes dagen lang het grootste verzoekprogramma in goede banen zullen leiden, overlevend op sapjes. "Zien jullie het zitten?", vroeg Frieda. De drie musketiers antwoordden volmondig ja, al klonk dat van Siska toch iets zwakker.

Dinsdag 19 december, 8.25 u

Het startschot voor Music For Life is weggelegd voor Minister van Buitenlands beleid en Media Geert Bourgois. 150.000 euro in naam van de Vlaamse regering, 50.000 euro meer dan vorig jaar. Eva De Roovere keeltje zal wel droog worden van opwinding wanneer ze hoort dat de heer Bourgois haar beschouwt als de ambassadrice van het Nederlandstalige lied. Hij kiest dan ook als beginplaat het tedere nummer: “Fantastig tog” Hij belooft eveneens het eindbedrag met procent te verhogen. Vorig jaar bracht de actie 2.7 miljoen euro op en dat zal nu sowieso meer zijn.

Vervolg volgt, maar mijn pc blijft hangen. En ik heb honger. Ik heb geprobeerd mee te vasten maar het zal niet voor vandaag zijn. Sorry!

Inzending voor Creatief Schrijven-1001 liefdesbrieven

2007-11-28T14:41:00.002Z

1 november ging ik naar de boekenbeurs. De stand van Creatief Schrijven was zeer origineel: een oosters ingerichte kamer met een bed en een bureau.

Het was echter zo drukkend warm op die boekenbeurs en ik had weinig inspiratie. Toen ik 's avonds naar de TV keek en hoorde dat er al 500 inzendingen waren, besloot ik mijn pen ter hand te nemen en een liefdesbrief aan Alexander, de man die mij bijna heeft kapot gemaakt (ook al bedoelde hij het niet zo, dat weet ik), te richten. Dit is het resultaat:

Mijn prins op het zwarte paard
fluister ik, nu eindelijk bedaard

Je kwam in mijn leven aandraven
heel onverwacht
aan jouw liefde wou ik mij laven
fout verwacht, slecht gedacht

Mijn prins op het zwarte paard
Ik viel voor jou halsoverkop

(Op een draf kwam je af)

zette mij voor jouw haard
en nam mij mee hogerop, naar de hoogste top

Niemand wou het geloven
dat jij van me hield
dit kom ik niet te boven
dat jij me zo verried

Alles deed ik om onze liefde te redden
jij alles om ze te kapot te maken
We sliepen vanaf toen altijd in gescheiden bedden
Op straat ontweek je mij, je wou niet praten

Dat wij ons in elkaar verloren
Het maakte allemaal niet uit
Dat was slechts in een ivoren toren
Dat liefdevolle geluid

Het verleden is voorbij – zei jij
toch was het zo intens
dat ik bij nacht en ontij
jou zie voor mijn lens

Alfie- about a womanizer with a heart

2007-11-20T15:23:00.000Z

Jude Law- I love him- Is er één vrouw die hem niet onweerstaanbaar vindt? Die moet ik nog tegenkomen...Uitstekend gecast in de rol van sympathieke womanizer. Alfie is trouwens een remake van de versie uit 1966 met Michael Caine.

We volgen Alfie doorheen al zijn 'relaties' Alfie is een limousinechauffeur en wordt het favoriete speeltje van Dorie, tenminste voor een korte tijd. Want wanneer Dorie het iets te serieus begint te menen, krijgt hij niet echt claustrofobie maar toch een zeker gevoel van benauwdheid. Alfie: If someone comes too close, I don(t get stiffle but...)

Het leuke aan de film is dat Alfie geregeld, in the middle of a scene, zelf commentaar begint te geven aan de kijker. Goedbedoelde adviezen passeren de revue.

Nadat hij met Dorie een nummertje heeft geperformed in zijn limousing en Dorie wat te verliefd wordt, muist hij ervanonder door en vraagt aan de kijker: What should we do? Should I nip across town or go to my sweet Julie, my semi-steady sort of girlfriend (Notice the fear of commitment in deze manier van uitdrukken, damn, damn, this is so fucking recognizable) Hij valt binnen bij Julie, kijkt ons charmant aan en zegt: Never start with a single mom, hij tilt een hoogst schattig jongetje op en vervolgt, they come with accessories. and it's very difficult to let go once you are attached to such a cute child.

Julie wil méér van Alfie dan een losse relatie. Ze neemt hem al een hele tijd zoals hij is maar wil een toekomst voor haar kind, een papa die er is en op wie het kind kan rekenen. "Too bad I love you", zegt ze. Donder kan je erop zeggen dat dit de voorbode is van de storm die de arme womanizer zal platleggen. Alfie merkt het dan ook niet onmiddellijk dat er iemand anders in haar leven is geslopen, iemand die een volwaardige papa kan zijn zonder dat het kind verward geraakt omdat hij niet weet waaraan of waaraf. Dus, op een dag wordt Alfie op een vriendelijke manier gedumpt. Eindelijk ziet hij hoe mooi zijn Julie wel is, verliefd en met een nieuw kapsel (aaaarrggggg) maar het is te laat. Zijn bindingsangst doet hem de das om en ook al neemt hij de afwijzing aan met een big smile on his face, vanaf dat moment gaat hij completely lost door het leven, met een innerlijke droefheid en liefdesverdriet dat hij compleet ontkent (typisch mannelijk)

Ondertussen maak je kennis met de zakenpartner Marlon. Marlons' vriendin heeft het uitgemaakt na 18 maanden relatie omdat ook Marlon de houding had van something better might come along Nadat Marlon is gaan slapen met zijn ex, is de maat vol. Ook hij beseft dat hij iets goed heeft laten gaan.

Alfie: Classic, now that he can't have her, he can't live without herAlfie wil Marlon helpen op zijn manier en duikt na een lang avondje van zuipen en poolen de koffer in met Lonette, met de filosofie haar erover te helpen zodat ze haar haat kan vergeten. Zijn strategie lukt en Marlon en Lonette komen terug tesamen. Alfie: no good deed goes unpunished een uitspraak die later in de film duidelijk wordt en onbewust heel profetisch is...

Meanwhile, Alfie tries to pick up his life, he calls it: "the capacity to spring back. New slade, new begin". Dat loopt niet van een leien dakje want ineens worstelt onze viriele man met potentieproblemen. De dokter verzekert hem dat het om stress gaat. Wanneer Alfie na een reeks omzwervingen dan toch de mooie Sienna Miller ontmoet (haar artiestennaam ontglipt me even) beginnen ze een passionele relatie. Ook zij begint teveel van hem te houden. Hij beseft dat Julie de vrouw van zijn leven is en onderneemt nog een wanhopige poging om haar terug te winnen maar het is te laat. Julie heeft zich gesetteld met Adam, die haar de aandacht geeft die ze verdient. Eindelijk begint Alfie in te zien dat niet alleen zij maar ook hij de pineut is. Hij vlucht in de armen van een oudere zakenvrouw. Something cuter comes along? Hij dumpt zijn companion en begint een affaire met haar. Ditmaal zal hij geen fout maken en er echt voor gaan...Opnieuw wordt hij gekwetst...Wanneer hij Lonette en Marlon gaat bezoeken, wacht er hem nog een verrassing maar dat ga ik niet vertellen. Kijk gewoon naar de film, dit is een advies aan alle womanizers! Sometimes you meet the right woman on the wrong moment and that attitude will make that you are blind for something that could have been wonderful but didn't get a REAL chance. Been there, done that and to be honest, I still suffer a bit of losing that "right guy" Too bad he messed up the relation.

The Jazz Apple Story

2007-11-19T08:52:00.002Z

Het weekend van 17 en 18 november was er weer heel wat te doen. Het SMAK (Stedelijk Museum voor Actuele Kunst) heropende zijn deuren en vierde maar ineens zijn 25-jarig bestaan. Die viering werd ondersteund door een optreden van de Antwerpse groep Monkey Pussy en zou dit weekend muzikale assistentie krijgen van Luc Tuymans, de best betaalde schilder in leven en dus tevens één van onze Antwerpse paradepaardjes.

En ook de Vlaamse Opera aan de Frankrijklei opende dit weekend opnieuw zijn deuren met geleide bezoeken, een ballet van William Forsyth maar daarover later (want ik was er helaas niet maar ik draag de opera een warm hart toe)

Jammer genoeg was ik er niet bij. Het was dan ook weer Siberisch koud niet alleen buiten maar ook binnen in de Gb, alwaar ik zaterdag de hele dag aan de afdeling groenten en fruit stond, gehuld in mijn bruine Killah ribfluwelen jas, een petje en een schort van Enza Jazz Fruit. 110 trays van vier appels heb ik verkocht. Ik was best wel wat trots op mezelf want die appels zijn echt niet goedkoop maar goed, het zijn wel appels die het beste van twee werelden verenigen: namelijk die van de Braeburn en die van de Royal Gala. Eigenlijk kende ik geen van die twee appels maar dat maakte niet uit. Als ik hun naam maar kon reproducerenen de juiste informatie in mijn geordende hoofdje kon onthouden was er niets aan de hand.

The Jazz appel, een klinkende naam voor de appel van het jaar, oorspronkelijk uit Nieuw-Zeeland en nu wegens groot succes wordt die ook geteeld in de vallei van de Loire. Fijn, fijn, nu kunnen we het hele jaar door Jazz appels vreten van overal. In Nieuw-Zeeland teelt men ze van mei tot september. Nou ja, dat kunnen jullie lezen op de site.

Het komt erop neer dat ik toch wel verbaasd sta van mijn verkoopstechnieken. Al gauw was ik grapjes aan het maken. Nou, mevrouw als u een stukje van die appel eet, komt er muziek uit misschien. Wel dat gebeurt maar op één van de duizend hé, net zoals met het winnen van die I-pods (van Apple) die bij die andere appels steken, hoe heten ze ook weer?

Sommige klanten dachten dat ik waarschijnlijk zo een dom verkoopstertje was en stelden vragen bij de naam Jazz appel. En dan begon ik: wel de muziekstroming jazz belichaamt de filosofie van het experiment. Dit is hetzelfde met deze fantastische appel, die een kruising is van twee variëteiten. Noem het idd een experiment, weliswaar een zeer geslaagd dan.

Oudere mensen heb ik kunnen overhalen door te drukken op de gezondheid van de appel. Mevrouwtje, dat verlaagt uw cholesterol hé. Goed tegen hartkwalen. Beroertes...U weet wat ze zeggen mevrouw, zei ik tegen een Engelstalige lady: An apple a day keeps the doctor away. Haar man zegt: tsja mevrouw, in ons geval ligt dat wat moeilijk...Ik was even van de wijs. De heer hielp me uit mijn schok: mevrouw is een dokter! Aha, zei ik. But then you have to eat apples because you won't have time to visit another doctor. Something to remember, de apples werden verkocht.

Premium was een boek kaarten, inspelend op de pokerrage. Een man dacht dat het een pakje sigaretten was. Oen! Wie verkoopt er nu appels en sigaretten tesamen? In de marketing moet ie al niet gaan.

Ik was eerst een beetje terughoudend maar al gauw besefte ik dat de dag aan het vliegen was. Dat komt omdat ik een zeer mondig persoon ben en weet hoe ik elke doelgroep moet aanpakken. Ik voelde me dan ook verplicht de mama's en kindjes sterkt te overtuigen. De kindjes vonden de appel erg lekker. Hij is zoet en een klein beetje zuur, wat hard (voor oude menskes met volledig vals gebit) maar toch sappig en vooral knapperig. Vergelijkingen met de Pink Lady waren niet van de lucht, al weet ik abso-fucking-lutely niet meer hoe die appel smaakt. Vaak kwamen kindjes met grote vragende ogen een paar keer terug aan mijn stand. Sommigen kregen wel drie tot vier stukjes appel en dat is niet meer dan juist! Het was die dag mijn plicht om de volgende generatie stevig in de watten te leggen en hun zo vroeg mogelijk te sensibiliseren. En nog andere dagen want Mariette van het merchandising bureau was erg tevreden. Ik ook, want ook al verdient het geen stukken van mensen, toch heeft het mijn ego terug een enorme boost gegeven. Ik begin me nu weer een volwaardig lid van de maatschappij te voelen. Ik heb de laatste jaren te weinig gewerkt omdat ik in een identiteitscrisis zat (lees mijn blog www.the-adhd-files.blogspot.com) maar nu begin ik weer volledig op plooi te komen. Ik wist het dat ik nog steeds een feniks was (een dier dat herrijst uit zijn eigen as) maar nu is die as veel krachtiger. I am back!

2007-10-20T15:43:00.002+01:00

Het is niets voor niets dat men het leven indeelt in seizoenen. Technisch gesproken zit ik met mijn 36 jaren in de zomer van mijn leven. De lente is nu echt wel voorbij voor mij. Het vreemde is dat je in de zomer van je leven meer dan ooit wordt geconfronteerd met de eindigheid van het leven. Begrafenissen horen daar nu eenmaal bij. Ik heb een heel dubbel gevoel bij begrafenissen. Ik hou er niet van op het eerste gevoel maar toch kom ik tot de conclusie dat het wreed egoïstisch zou zijn om die gebeurtenissen te mijden. Het is ook een teken van onvolwassenheid, vermijdingsgedrag. Iemand verdient het om voor de laatste keer in zijn leven in de schijnwerpers te staan, ook al is het dan op een pijnlijke manier. Het verdriet van de mensen in de kerk herbergt een zekere schoonheid, een geruststellend gevoel dat je toch in je leven bent gewaardeerd, ook al heb je het gevoel van niet.

Vandaag ging ik naar de begrafenis van een 63-jarige dame die een paar weken voor haar verjaardag de moed had opgegeven. Vorig jaar had ze haar moeder verloren. Ik ben enorm dankbaar dat ik nog steeds mijn geliefde mama heb en weet bij god niet hoe ik me ga voelen als ik haar verlies. Je kan je nooit voorbereiden op de dood van iemand, ook al probeer je erover te contempleren. Ik kende deze dame niet, Gwendolina, alleen van horen spreken. Ze is de moeder van een vriend van me, die de jeugdvriend is van mijn soulmate, de man die ik als mijn eerste grote liefde beschouw. Ik hoorde gisteren pas van de begrafenis en vond het niet meer dan mijn plicht om Ivan een steuntje te geven in deze barre tijden. En zo deden mijn soulmate en ik dan weer eens iets samen, al was het dan niet zo een prettig evenement als pakweg een concert van de Rolling Stones. Het zijn juist momenten zoals deze die mensen dichter bij elkaar brengen, momenten van rouw.

Het was een prachtige dienst. Ivan had de muziek utgezocht. Kyrie uit Missa Criolla van Ariel Ramirez. Via con me van Paolo Conte klonk iets te vrolijk in de kerk en op een gegeven moment bleef de cd hangen. Was dat een grapje van Wendy, mama, omi, oma?
geef me vleugels uit de musical de kleine zeemeermin was kinderlijk ontroerend. Lacrimosa uit Requiem van Wolfgang Amadeus Mozart en Verdi.Een jong meisje (ik vermoed de kleindochter Stephanie bracht het verhaal dat dochter Vera Kovacic had geschreven. Zakdoeken werden duchtig uit zakken gediept toen het meisje op het einde in tranen haar betoog eindigde.

Ik ken Ivan al jaren en zie hem nu iets minder nu hij met 'Hilleke' en zijn zoon Matthias een gezinnetje heeft gesticht. Bruno en ik waren diep geschokt door het intense verdriet dat op zijn gegroefde gezicht te lezen was. Temeer omdat wij Ivan altijd kenden van zijn ongelooflijk aanstekelijke lach en eeuwigdurende grapjes. Het doet ons oprecht pijn te zien hoe een vriend van ons zo lijdt en ik hoop dat we met onze aanwezigheid zijn leed een heel klein beetje kunnen verlichten.

Het leven verrast me elke dag met nieuwe inzichten. Ergens maakt dit me gelukkig omdat je beseft dat je nog zoveel hebt te leren. Ik heb Gwendolina (zo werd ze naar het schijnt het liefst genoemd) leren kennen door deze eredienst. Zij heeft geen gemakkelijk leven gehad door Ivan en Vera al vroeg alleen te moeten opvoeden. Haar levenstapijt ging niet over rozen, klonk de aangename stem van de priester. Het bestaat nog van die priesters die je kunnen beroeren tijdens een dienst. Ik zou er warempel bijna terug katholiek van worden. Mijn geloof zit dieper in mij geworteld dan ik zelf door heb. Ook bij Bruno, het leek wel alsof wij praktisch de enigen waren in de kerk die nog alle gebeden konden meeprevelen, ditmaal zonder op de automatische piloot te functioneren, maar met een diep besef van de inhoud van de boodschap. Ik begrijp nu waarom mensen troost vinden in het geloof. Ook mij overviel dat gevoel daar. Maar toch is het eng te moeten realiseren dat die mensen die hun dierbaren verliezen nu ook nog eens voor de laatste keer fysisch afscheid moeten nemen. Die kist die daar staat, waar je niet kan stoppen naar te kijken, die vrouw die veel te vroeg moest gaan. Die vrouw, daar herkende ik dingen van mezelf in, misschien daarom wel dat Ivan en ik goed met elkaar opschieten. Hoe jammer is het niet afscheid te nemen van iemand die je nooit hebt gekend en eensklaps tot het besef komen dat je zoveel gemeen hebt? Zij was ook een gaysister, zij had ook liefde voor andere culturen, zij schreef ook over het leven en voelde zich vaak eenzaam en onbegrepen. Gwendolina, ik weet niet of je over mijn schouder meekijkt, maar ik ben blij dat ik er was om jou te eren. Ik hoop dat je gelukkig bent bij je mama. Ik zal proberen, hier op aarde, je zoon te steunen. Want op dagen zoals deze, valt het je weer in dat je te weinig tijd aan die of die persoon hebt besteed en dan wordt het tijd om de dingen weer eens op een rijtje te zetten en prioriteiten te stellen. Niet alleen aan jezelf denken maar er zijn voor de vrienden die je nodig hebben.
Ik heb gehuild, ik kan niet goed tegen begrafenissen. Ik zou ingehuurd kunnen worden als professionele blèter. De dood beangstigt mij diep ook al geloof ik dat onze doden bij ons zijn. Tenminste als wij dat toelaten, leven ze verder in onze gedachten. Vandaar de term iemand doodzwijgen. Als je niet meer over iemand praat, dan pas is iemand echt dood. Maar ik geloof opnieuw in een soort hemel Als je dat gelooft, kan je een hemel op aarde creëren. Ik ben atheïst af, het was al langer aan het broeien. Misschien ga ik wel terug eens naar de kerk, met mijn geliefde mama

Begrafenissen

2007-10-20T15:43:00.000+01:00

Laura Palmer is back

2007-08-28T20:12:00.000+01:00

Ik besloten om niet meer in deze blog te schrijven voorlopig. Ik heb er een paar stukken uitgegooid die in mijn ogen (en in de ogen van één of andere lafaard die het niet kon laten kritiek te spuien maar wel niet de 'guts' heeft om zich bekend te maken) vrij waardeloos waren. Er is ook zoveel veranderd het laatste jaar. Ik heb altijd geweten dat er iets mis was met mij. 7 juni is de definitieve diagnose op tafel gegooid: ik heb ADHD. Vandaar dat ik nu een volledig nieuwe blog zal opstarten alleen in het teken van mijn 'stoornis' die mij tot mijn 35 jaar heeft gehinderd. Ik neem sinds drie weken eindelijk de juiste dosis Rilatine. Sinds dan zijn er heel wat stukken teruggekomen uit mijn leven, flash-backs waarvan ik niet had verwacht dat ze zo intens zouden terugkomen. Wat er echter nog bij komt, is een soort bijkomende info, die ik vroeger niet kreeg, maar die me helpt het vraagstuk te ontrafelen.
Heb ik nu eindelijk de key to happiness gevonden? Of is hij al verroest en moet ik eerst de juiste olie vinden zodat de deur opent zonder te knarsen?

De socialisten en Axelle Red

2006-10-08T23:48:00.000+01:00

Ondanks het feit dat ik naar mijn eerste redactievergadering ben geweest in Gent, was ik perfect op de hoogte van de situatie in Antwerpen. Mijn lieve vriendin Leentje de Leeuw, wiens roem nabij ligt en een grote carrière wacht bij NYT, wandelde richting Bourla, waar een immense massa roodkleurigen bijeengehokt stond.
Ik kwam net uit het pand waar ook radio Urgent Fm gezeteld is, gelukkig omdat ik de cd van Axelle Red heb bemachtigd. Binnen twee weken verschijnt mijn eerste cd-bespreking. Red wint, rood ook. Althans in Antwerpen zelf, want in Schoten en Lier is het Vlaams Belang de grootste partij. Ik ben doodmoe en wil morgen verder schrijven, maar moest hoogdringend mijn blog aanvullen. Niet dat ik stil heb gezeten, ik ben bezig met een project waarvoor ik een beurs wil krijgen bij het Fonds Pacal Decroos. Zou dat beter gaan onder een rode regering? De VLD heeft zijn best gedaan, maar de overwinning van de roden is een historisch moment voor Antwerpen, van 19% naar 35%. de revival of 1968. de geschiedenis verloopt in cirkels; Alles komt terug. Volgens mijn horoscoop, zijn mijn zeven vette jaren in aantocht. Die zijn er wel nog nooit geweest, maar nu geloof ik vurig in mijn doel. De chaos is verdwenen. Orde wordt op zaken gesteld. Doelen liggen dichterbij. En een nieuwe regering past daar bij. Het voelt als een fris windje and everything sounds crystal clear to me right now.

Oproep aan de heer Bert Anciaux

2006-05-20T09:30:00.000+01:00

' Het gaat me niet alleen om het geld'. Dat staat in het artikel over bloggen. Neen tuurlijk niet, maar het zou toch welkom zijn om nog een paar sponsors bij te krijgen.
Dus degenen die zich geroepen voelen, een aankomende schrijfster te helpen,
320-0054475-31. Alvast bedankt!!!! Ook dank aan Erwin Melaerts, mijn enigste trouwe sponsor tot nu toe...(5 euro per maand, alle beetjes helpen om mij uit het moeras te krijgen)Ach, wie weet kan ik binnenkort voor Nina gaan schrijven als mijn voorstellen worden goedgekeurd en ik een proefopdracht mag doen. Ik heb onlangs gelezen dat op de maatschappelijke ladder, journalisten, net boven prostituées komen. Eigenlijk zijn journalisten hoeren (met alle respect voor 'de dames van lichte zeden') met het verschil dat wij zelf naar de klant moeten gaan om onze diensten aan te bieden. Heel enthousiast heb ik eind 2004 een journalistencursus beëindigd en ging ik na talloze saaie jobs, een wervelend leven leiden. Veel is daar tot nu toe nog niet van gekomen. Via allerlei interimjobs probeer ik de eindjes aan mekaar te knopen, terwijl ik af en toe een paar journalistieke opdrachten te pakken krijg. Vallen en opstaan, dat is het. De Flair, jaren probeer ik daar al binnen te raken. Twee keer was ik bijna binnen, uiteindelijk neemt men dan iemand intern in dienst. Ondertussen stapelen mijn schulden zich op, zit ik voor schuldbemiddeling bij het OCMW en zie ik mijn droom steeds verder verschuiven. Ik moet geduld hebben, tuurlijk, maar zoals gisteren een collega van me zei (ja, ik ben momenteel 'vliegende receptioniste' voor een heel groot bedrijf en werk ongeveer twee dagen per week) er zijn twee soorten mensen: mensen die met hun gat in de boter zijn gevallen en mensen die met hun gat in de s....zijn gevallen. We besloten dat we allebei tot de laatste categorie behoorden. Dus een donatie als je mijn verhaaltjes apprecieert, het zou me erg helpen. Op mijn ouders hoef ik namelijk niet te rekenen. Mijn lieve moeder zou me zo graag willen helpen, maar mijn vader is erg ziek, hij is aan zijn hart geopereerd een paar weken geleden en nu moet hij binnenkort terug binnen voor zijn longen. Ik heb hem al zes jaar niet gezien, mijn vader houdt niet van zijn kinderen, mijn moeder des te meer.
En mijn lief, ach, ik kies blijkbaar de verkeerde uit, al voelt het aan alsof hij de ware is voor mij, er is vanalles tussen ons gebeurd en ik hoop zo dat het goed komt, maar hoe positief ik ook probeer te zijn, het lijkt wel of er altijd een schadwu over mijn geluk hangt. Een jaar heb ik in ons geloofd, om dan te constateren dat ik bitter weinig terug krijg. En nu zit ik hier, ik voel me volledig leeggezogen. Ik moet een verhaal schrijven voor één juni, voor de Schrijversacademie. Gisteren is het me eindelijk gelukt aan de cursus Proza te beginnen. 40 bladzijden al achter de rug. Ik heb al verschillende verhaaltjes geschreven maar nu is de benadering anders. Vooraf moet ik bepalen wat het aandeel in sfeer is, hoe de personages zijn, wat het thema is. Een soort kapstok dus. Het zou een writersblock voorkomen. Ik heb net een maand een writersblock gehad. De liefde of het gebrek eraan verlamde me. Ik wou zo graag een toekomst met hem, maar het is me precies niet gegund. En nu ga ik de krant kopen en dromen van een hoop sponsors. Wie weet kan Bert Anciaux me een subsidie geven, nu Kate Ryan eruit ligt. Ik wil gerust mijn onafgewerkte magisch-realistisch verhaal dat zich in hedendaags Antwerpen afspeelt, af maken, als ik maar eens weg kan van hier, naar het buitenland, een beetje reizen, een beetje schrijven. Reizen inspireert me altijd! Ik zou een perfect reisverhaal kunnen schrijven. Over operahuizen in de heel de wereld. Meneer Anciaux, snik, waar bent u?

Luna en Oulemata, symbolen van vreedzame omgang

2006-05-17T06:45:00.000+01:00

/Niemand zal de dag vergeten dat Luna en Oulemata werden neergeschoten in de Zwartzustervest. Iedereen hier in België, zal zich zoals in de tijd van 9/11 herinneren waar hij was. Ik bijvoorbeeld, was iets voor de vreselijke moord, in het Archief en Museum voor Vlaams cultuurleven. Ik ben de Zwartzustervest gepasseerd, die er toen nog vredig bijlag. Ik kwam net van de dokter, maar ik moest dezelfde dag terug naar de 'open raadpleging'. Toen ik met mijn stiefvader het AMVC buitenkwam om een soepje te gaan eten in de Kat, was het onheil al geschied. Voor ons, aan het standbeeld van Paul van Ostaijen, lag Songul, de Turkse vrouw op de grond. Ondanks alle pijn, probeerde ze haar hoofddoek terug op haar kruin te zetten. Vanaf dat moment ging het als een lopend vuurtje door de stad. de verslagenheid was groot in Antwerpen.
Ik dacht aan de woorden van mijn lief: in één seconde kan je leven compleet veranderen. Als ik daar vroeger was geweest, had ik de woede van de moordenaar kunnen opwekken. Wat had ik gedaan als hij mijn pad had gekruist? Was ik weggelopen als een lafaard? Was ik ontvlucht om hulp te zoeken? Was ik hem tegemoet getreden in de onwetendheid dat hij me ook zou afknallen, want als ik mijn 'bruine' medemens verdedig, is dat voldoende om me het licht in de ogen niet te gunnen. Wie zal het weten, maar ik die soms het leven moe ben en zit te zeuren over alles wat mis is gegaan de laatste tijd tussen mijn lief en mij, of mijn journalistencarrière die slechts moeizaam nordic walkt, voelde ineens een grotere aanwezigheid. Zo precies van het is nog niet aan jou, jij hebt hier nog vanalles te doen. Ik hoorde die dag op de radio, de mens die talenten heeft, is verplicht die te gebruiken. Ik wil niet arrogant overkomen, dus ik zal mijn vermeende talenten hier niet beschrijven en aan de lezer zelf laten uitmaken of hij die ziet. In ieder geval, mijn leven is veranderd, maar niet desastreus. Ik lig niet in het ziekenhuis, ook al moest ik, net als Songul, voor de ramp, naar de dokter. Ik ben misschien wel mijn lief kwijt, ik weet het niet, ik wil echt vechten voor onze relatie en teveel communiceren, hetgeen hij niet kan. Ik moet hem tijd gunnen, voor zichzelf, voor ons.
En toch is mijn leven veranderd in die zin dat ik blijf stilstaan bij het geschenk te mogen leven,ik voel een grote dankbaarheid dat ik niet vroeger het pad van Hans van Temsche kruiste, maar tegelijkertijd een diepe droefheid om hetgeen te vreselijk is voor woorden. Waarom? is de vraag die de laatste maanden werd gesteld. De kleine Luna, die enkele weken geleden nog met haar papa in de Sint-Pauluskerk wandelde, vroeg op een gegeven moment aan hem stil te zijn. Vandaag, 17 mei wordt ze begraven in dezelfde kerk. 'Laat haar dood nuttig zijn' vraagt haar mama. Op momenten zoals deze geloof ik dat er iets is. Dan ben ik ervan overtuigd dat de kleine blonde engel een grote taak had hier op aarde. Toen ik donderdag naar de opening van de expo van Jan Fabre ging, in het MUHKA, scheen de maan vol boven het dakterras. Ik bleef ernaar kijken, opvallend fel scheen ze. 'Only acts of poetical terrorisme' is de naam van de expo. Dit was racistisch terrorisme, wat die 18-jarige gast op zijn geweten heeft. De tentoonstelling was verrassend maar daar op het dakterras ging mijn hart terug uit naar de kleine Luna en de mooie Malinese Oulemata, die nu voor eeuwig samen zullen spelen. Zo leek het er ook op, toen ik zaterdag naar de Zwarzustervest reed: de plaats was omgetoverd tot een kinderparadijs, vol met knuffels, speeltjes en bloemen. Helaas moet ik vandaag werken, maar ik roep iedereen op om in groten getale naar de Grote markt te gaan, om de laatste eer te bewijzen aan Luna. Ik probeer tussen mijn pauze verwoede fietspogingen te ondernemen om er te geraken. Want er is wel degelijk iets veranderd in mijn bewustzijn. Ik heb geen kinderen, maar Luna heeft mijn moedergevoelens aangewakkerd. En doordat ik heb gehuild om Luna, is mijn lief beginnen 'freaken'. Hij vreest dat ik een kind wil, hij kent me niet goed genoeg om te weten dat ik hem zoiets zou aandoen. En ik ben opnieuw dankbaar dat ik leef. Ik zal mijn best doen om mijn talenten aan te wenden en iets positiefs te doen voor deze wereld, elke dag opnieuw. Ik hoop dat ik vandaag mijn steentje bijdraag met deze column.

bijrol voor Ramsey Nasr in een sprookje van mij

2006-02-02T08:46:00.000Z

dat sprookje van mij kan u lezen op de site

wwww.writehistory.be

magisch realistisch sprookjesverhaal met de volle maan als beste bijrol

Laat ik van de gelegenheid gebruik maken om de nieuwe stadsdichter
Bart Moeyaert geluk te wensen met zijn stadsdichterschap

Bart, ik heb je gevolgd van nabij
jouw 'Duet met valse noten"
je debuut heb ik wel drie keer gelezen
Ik was toen dan ook een blozende verliefde verlegen tiener

De voorstelling van Broere vond ik ook heel aangenaam
Later meer, I have to go, heading off to my dear sister
and my sweet mother

waardeloze paparazzi-journaliste

2006-02-02T08:33:00.000Z

Zou ik zijn. Ik woon hier echt tussen allerlei BV's. Ik denk dat ik nog meer opval omdat ik geen BV ben. Neen serieus, ik had al serieus kunnen scoren met een aantal topics maar ik weiger flagrant me te bezondigen aan zo'n bullshit

Ik onthul wat ik weet: ik weet al heel lang met wie Mitta van der Maat is, ik heb een paar meisjes de revue zien passeren bij Tommy, een jonge mooie bekende actrice die hier in het straat woont heeft sinds een paar maanden een vriendje, ik heb gewoon geen zin om dat te verraden. Ik voel me eigenlijk wel goed, zo de observatrice zijn van een aantal BV's (echte BV's hé, die IETS verwezenlijkt hebben) en de geheimen van hun leven geheim te houden

Ik heb wel een boodschap aan Jan Verheyen en zijn vrouw Lien, die ik een maand voor de bevalling van Lien tegen het lijf liep in de lift van UGC: Jan, je hebt gelijk, ik moet me niet beperken tot het interviewen van dichters, dat is idd een beperkte niche.Als jij een job voor me hebt, heb ik daarentegen wel interesse!
en heel erg gefeliciteerd met de geboorte van jullie dochter Anna, wat een snoes!
Uiteraard ook met het succes van de film 'Buitenspel' (moet hem nog gaan zien, bloos bloos...
En vergeet zeker niet naar 'Pride & Predjudice te gaan kijken!
Jullie dachten dat ik naar "Sjakie & the chocolate factory" was gaan kijken maar deze romantische ziel was op haar eentje gaan kijken naar de verrukkelijke Mister Darcy
Don't we all want our Mister Darcy?
Die van mij lijkt er wel een beetje op maar niet helemaal

extra voorstelling van de monologen!!!

2006-02-02T08:18:00.000Z

U zou mijn collegaschrijvers en collega-actrices en mijzelf uiteraard een enorm plezier doen om de organisatie Creatief Schrijven te steunen en
naar onze monologen te komenhier het persbericht

Persbericht 12 januari 2006
Het verhaal van vier alledaagse vrouwen

Van een monoloog op papier tot een voorstelling op de planken, het is vaak een lang en ingewikkeld proces. Vier schrijvers en vier actrices gingen samen de uitdaging aan. Creatief Schrijven bood hen twee weekends in inspirerende afzondering en schrijf- en dramadocent Daan Pleumeekers als begeleider. Een regisseur verstrekte professioneel advies tijdens de laatste repetities. Het resultaat van dit experiment is de voorstelling '4 keer 2', te bekijken op 20 januari in de Arenbergschouwburg te Antwerpen.

Creatief Schrijven is een steunpunt voor niet-professionele schrijvers in Vlaanderen. Jaarlijks geeft zij monologenschrijvers de kans om hun tekst op een podium te brengen. Dit in samenwerking met Opendoek, de organisatie voor amateurtheater. 25 mensen namen vorig jaar deel aan een monologenwedstrijd. Schrijvers An Mertens, Karel Cauwenberghs, Kristiane Vertommen en Peter Cnops werden geselecteerd. Zij kregen de kans om hun tekst te vervolmaken tijdens twee vormingsweekends en samen met een actrice aan de slag te gaan. Het resultaat zijn vier pakkende monologen, vier portretten van vier verschillende vrouwen. De eerste (Cecile Verbruggen) droomt van een carrière als schrijfster maar wacht op haar muze. De tweede (Misé Wyns) denkt dat een yogamat, etherische oliën en een cd met dolfijnengeluid haar kunnen bevrijden uit de jachtige zakenwereld. De derde (Manuela Del Rio) worstelt als jonge moeder met zichzelf en de verwachtingen van de buitenwereld. De vierde (Myriam Van der Borght) wil zich omringen met eeuwige schoonheid: "Mooi voor eeuwig. Zelfs je oortjes eeuwig stijf. Stijf, das interessant. Eeuwige stijfheid, daar kun je wat mee doen. Dat ik daar niet eerder ben opgekomen. Eeuwige jeugd in het mooiste moment van een relatie." De verhalen van de vrouwen amuseren, verrassen en grijpen aan.

'4 keer 2' wordt gebracht op zondag 5 februari 2006 in de kleine zaal van de Arenbergschouwburg. Een ticket kost 5 euro. Reserveren kan telefonisch op 070 222 192 of aan de ticketbalie van de Arenbergschouwburg, Arenbergstraat 28 te Antwerpen.

DE VIERDE MONOLOOG IS VAN MIJ. Regie: Peter Michel

Meer info:
Creatief Schrijven vzw - An Leenders
[t] 03 222 40 99 - [GSM] 0476 92 06 11
[e] an@creatiefschrijven.be
[w] http://www.creatiefschrijven.be

De voorproever-Peter Elbling-great novel

2006-02-01T22:46:00.000Z

If Gordon Ramsay had some time, he should definitely read this book!
Peter Elbling is een veelzijdig man: hij is acteur, regisseur en heeft zich na het schrijven van zijn eerste roman De voorproever op zijn favoriete bezigheid, het zingen geworpen. En dat allemaal voor iemand van drieëntwintig jaar. De Brit die nu in Los Angeles zijn vaste stek heeft, is een echte Italofiel. In het voorwoord van zijn boek onthult hij dat hij, op bezoek in Toscane bij een vriend, aan een manuscript uit de 16de eeuw is gekomen. Met dat manuscript gaat hij naar enkele boekexperts waaronder iemand van het Getty Museum. Verschillende musea (waaronder het Getty Museum) wilden het originele script maar al te graag aanschaffen. Elbling zelf zag er ook wel brood in, besloot het voor zichzelf te houden en heeft een zo nauwkeurig mogelijke vertaling gemaakt. Ongeveer twintig uitgeverijen dweilde hij af met zijn maaksel, zonder succes. Uiteindelijk neemt Permanent Press het onder zijn hoede en net zoals Ugo Difonte, de voorproever, kent zijn eigen story een happy end: het boek wordt uitgegeven in 10 talen. The food taster blijkt de meest winstgevende investering te zijn die uitgeverij in 23 jaar heeft gedaan.
Ugo Difonte is de zoon van een arme boer uit Corsoli, een stad op de grens van de provincies Toscane, Umbrië en Marche. (De stad blijkt overigens vernietigd te zijn op het eind van de zeventiende eeuw). Zijn moeder verhangt zich (waarschijnlijk omdat ze de pest had). Zijn vader en broer Vittore dragen niet echt bij tot zijn geluk: de vader houdt meer van Vittore, die een gemene dief is en hem verder in het verhaal ten val wil brengen. Ugo verliest zijn zwangere vrouw bij de bevalling van hun eerste kind, Miranda. Ugo vat onmiddellijk een grote liefde op voor zijn kind, dat als twee druppels water op zijn overleden vrouw lijkt. Op een dag wordt hij meegenomen door hertog Federico Basillione Di Vincelli. De hertog heeft een nieuwe voorproever nodig. De vorige wordt op een wrede wijze de tong afgerukt en verder geliquideerd. Ugo begrijpt onmiddellijk dat het elke dag een ‘struggle for life’ zal zijn in het paleis. We krijgen weelderige beschrijvingen van het leven in het paleis, de copieuze maaltijden en lotgevallen van de upper- en underclass. De renaissance is alleen een mooie tijd voor de rijken en zelfs dan is het nog uitkijken geblazen: regelmatig wordt het leven van de arrogante hertog bedreigd. Het verhaal heeft alle ingrediënten van een sprookje: Ugo is de held en zoals in echte sprookjes zijn er ook de slechteriken. Het doel van Ugo is om zijn dochter Miranda gelukkig te maken. Zijn eigen liefdesgeluk wordt dramatisch verstoord wanneer éne Giovanni, een hoveling die het nog tot kardinaal schopt, zijn Bosnische liefde die een kind van hem draagt, vermoordt. Wanneer het oog van Federico valt op zijn dochter, (die van de jonge kok Tommaso houdt), broedt Ugo een ingenieus plan uit om het huwelijk van Miranda met Federico te verijdelen. Ondanks alle intriges en de wreedheid kenmerkend aan de renaissance, komen er ook grappige stukken in. Vaak is het spannend. Gifmengers liggen op de loer en het Venetië van de 16de eeuw was vermaard hierom. Vooral is het een beeldend verhaal, door de uitvoerige beschrijvingen van het paleisleven en de rare grillen van de hertog, heb je het gevoel dat je vanuit een veilige kasteeltoren meekijkt naar het gebeuren. Een goed boek lezen is zoals een fijne reis maken: je bent even niet in je zetel maar je zit mee in het verhaal, als een observator weliswaar. Een ideaal boek voor ieder die van geschiedenis houdt, Italië én van lekkere maaltijden. Tenslotte kom je terecht in de culinaire onderbuik van de zestiende eeuw…

boekrecensie, gepubliceerd, the little friend, 2003

2006-02-01T18:26:00.000Z

De nieuwe Donna Tartt is eindelijk gearriveerd. Na tien jaar heeft onze aller Donna een tweede roman op haar naam staan. De fans van het eerste boek The secret history hebben lang moeten wachten, wat op zich al een publiciteitsstunt is. Gefluisterd wordt dat zij last had van het tweede romansyndroom. Waarschijnlijk zal Brett Easton Ellis, die zij ontmoette via een blind date, een aantal keer het manuscript gelezen hebben vooraleer het onder de pers vandaan kon rollen. Met Brett Easton Ellis volgde zij samen colleges Grieks in de het Bennington College bij een charismatische docent die figureert in De verborgen geschiedenis.
Feit is dat de wereldpremière van The little friend plaats vond in Nederland. Donna Tartt werd gelanceerd als een popster: Madonna Tartt. Posters, levensgroot (ze is maar 1.50 m!) hingen in abri’s, verspreid over gans Amsterdam. Strak in het zwart, opvallende ogen, een pagekapsel. Ze lijkt haast op een moderne geisha, zonder de witte make-up dan, gekleed in een kimonoachtige outfit. De redenen waarom Nederland met de eer gaat lopen, zijn bekend: de directeur van De Bezige Bij, Robert Ammerlaan, is een persoonlijke vriend. Het succes dat ze in Nederland had, was niet te schatten: in nauwelijks tien dagen tijd was de eerste druk van De kleine vriend, van 150.000 exemplaren, uitverkocht. In België gaat het er iets rustiger aan toe.
Het verhaal van de kleine vriend speelt zich af in een fictief plaatsje Alexandria, Missisipi in het Amerikaanse zuiden van de jaren zeventig. Donna Tartt heeft gekozen voor die periode omdat zich dan pas veranderingen voordoen: de steden dijen uit, de popmuziek doet zijn entree evenals de bijbehorende drugs. In de jaren zestig zat het zuiden namelijk nog vast in de jaren dertig.
In het nieuwe boek is het hoofdpersonage de twaalfjarige Harriet, waarmee Donna Tartt zowel uiterlijke als innerlijke kenmerken deelt. (Harriet is klein, zelfs voor haar leeftijd, geen schoonheid maar wel bij de pinken, ze heeft priemende ogen en sluik zwart haar)
Elf jaar geleden, toen Harriet nog een baby was en Allison vier jaar, wordt hun toen negenjarig broertje Robin teruggevonden in de tuin, opgeknoopt aan een boom. Vermoed wordt dat hij vermoord is; de dader wordt nooit gevonden. Haar broertje heeft nog steeds een zwijgzame, stille plek in de familie.
Harriet en haar zusje, de vijftienjarige Allison groeien op in een huis zonder vader (die werkt en woont in een andere stad en stuurt elke maand een cheque), met een pillenslikkende moeder en bemoeizieke tantes en grootmoeder Edie die beurtelings de rol van moeder op zich nemen. (Ook Donna Tartt groeide op, omringd door tantes.) Tenslotte is er nog de rancuneuze huishoudster Ida Rhew.
Harriet gaat naar de zondagsschool en in de laatste les roept de leraar de kinderen op na te denken over een doel, te verwezenlijken tijdens de grote vakantie. Harriet besluit op zoek te gaan naar de moordenaar van Robin en wordt daarbij gesteund door haar kameraadje Hely, die haar als een ‘genie’ beschouwt. Ze ontpopt zich tot een echte detective: na talloze krantenknipsels te hebben uitgepluisd en de familie te hebben ondervraagd (die niet echt bereidwillig is), leidt een eerste spoor naar een zoon van de Rattclifs, gevoed door Ida. De rest moet je zelf ontdekken.
De kritieken zijn zeer gemengd: de ene helft boekbesprekers zegt dat het niet zo goed is als het vorige boek, de andere helft vindt het een meesterwerk. Miss Tartt vindt het boek beter dan de vorige: omdat ik een stukje ouder en wijzer ben dan toen, en ook omdat ik gewoon technisch een betere schrijfster ben geworden, technieken beheers die ik toen nog niet onder de knie had, uitdagingen aandurf waar ik toen voor terugdeinsde. Bijvoorbeeld het vertellen van een verhaal vanuit het gezichtspunt van totaal verschillende karakters en personages, van een twaalfjarig meisje tot een zeer oude grootmoeder uit een whitetrash-familie. (Bron: DM, woensdag 25 september 2002)
Wat maakt iets tot een ‘beter’ boek? Technisch gezien zit dit verhaal zeker vernuftiger in mekaar maar de voorkeur voor een bepaalde personages en het decor zijn subjectief. Als ik dan toch mijn mening mag spuien: mijn voorkeur gaat uit naar The Secret History. De personages blijken dan volgens Brett Easton Ellis geen seksuele gevoelens te hebben, de Dyonisische rituelen, de sfeer op de universiteit en de groeiende paranoia onder de personages maakt de sfeer veel broeierig.
Centrale thema’s in The Little Friend zijn de dunne lijn tussen goed en kwaad, het onvermogen om te gaan met de waarheid, het verlies van onschuld en onwetendheid, hoe sterk en zwak een mens tegelijk kan zijn.
De karakters zijn erg uitgediept en het is interessant om te weten wat er in ieders hoofd afspeelt. De die hard fans van Donna Tartt mogen dit toch niet missen. Als je 10 jaar op je honger hebt moeten zitten en weet dat de schrijfster met een gemiddelde van 47 woorden per dag schreef, is het verlangen des te groter om een vervolg te breien aan het fijne gevoel dat je overhield aan De verborgen geschiedenis.

sprookje: de vervloekte dichtbundel

2006-02-01T18:16:00.000Z

Er was eens een mooie jongeman die in het hartje van de stad woonde. Zijn naam was Lucius. Je kon moeilijk een leeftijd op hem plakken. Was hij twintig of dertig, wie zou het zeggen? Het leek alsof de jaren nauwelijks vat op hem hadden. Omdat hij zo mooi was, hoefde hij weinig moeite doen om vrouwen te verleiden Daarenboven was hij ook nog artistiek aangelegd en artistiekelingen hadden nu eenmaal meer succes bij het andere geslacht dan gewone mensen. Hij had paseen dichtbundel uitgebracht. Jaren had hij daar aan gewerkt, dus hij hoopte op de grote doorbraak. Zelf was hij vrij tevreden over het resultaat. Zijn inspiratie had hij gezocht in zijn ervaringen op liefdesgebied. Zeven relaties had hij achter de rug. Allemaal waren die rampzalig afgelopen. Dit lag niet zozeer aan de vrouwen die hij liefhad maar aan zijn eigen perfectionistische geest. Hij was niet alleen mooi maar ook uitermate intelligent; zo intelligent dat de meeste vrouwen die zich aan zijn zijde schaarden, zich na een tijdje oerdom voelden. Ook al was dat niet eens zo: de vrouwen die hij uitkoos, hadden stuk voor stuk kwaliteiten die hen deden uitsteken boven andere vrouwen: de eerste kon goed zingen; de tweede was een prima ballerina; de derde was een niet onverdienstelijk pianiste; de vierde maakte impressionistische schilderijen; de vijfde ontwierp zilveren juwelen; de zesde maakte sculpturen in chocolade en de zevende was bezig aan haar eerste roman. In het begin van de relatie voelden de vrouwen zich op een voetstuk gezet. Hij veroverde hun harten met een liefdesgedicht. Ze smolten ter plekke als ze het lazen en gaven zich over aan een stroom van passionele gevoelens. Daarna begon de ellende. De dichter verlangde wanhopig naar een symbiotische relatie. Hij deelde zijn leefwereld met hen: zijn liefde voor Sylvia Kristel, zijn bewondering voor Steve Mc Queen, zijn fascinatie voor de Tweede Wereldoorlog. Helaas was er geen enkele vrouw die beantwoordde aan zijn verlangens. Eigenlijk was hij op zoek naar een spiegelbeeld van zichzelf. Met die instelling verwoestte hij elke relatie. Elke keer als hij het uitmaakte met een vrouw, schreef hij een cynisch gedicht. Hij hield zoveel van die gedichten dat hij ze wou uitgeven. Hij vond dat de wereld moest weten dat verliefdheid een boosdoener was.

“Verliefdheid, zei hij, zorgt ervoor dat je in een val loopt. Het is net alsof je een blinddoek opzet en je laat je leiden door een woud waarvan je de verschrikkingen niet vermoedt. Ineens trap je in een put. Dan is het te laat.” De wereld moest weten dat het zo ging met verliefdheid. Dan zouden mensen er niet meer aan toegeven en was er op voorhand al heel wat ellende vermeden. Minder mislukte relaties, want er worden er geen meer aangegaan.Enkele maanden verstreken. De dichter vond het vreemd maar er was nog geen enkele dichtbundel verkocht. Hij besloot zichzelf eens aan een nader onderzoek te onderwerpen.Hij nam zijn dichtbundel voor zich, nestelde zich in zijn versleten Chesterfield en begon aandachtig te lezen. “Misschien ben ik hier toch wat hard geweest”, bedacht hij toen hij het gedicht over de zangeres las. Ook bij de tweede, de derde en de vierde ex-vriendin kwam hij tot die conclusie. Ligt het misschien aan mij, dacht hij. Lucius kreeg er hoofdpijn van. Hij legde zijn hoofd op de leuning van de stoel. Zijn kat Figaro sprong spinnend op zijn schoot en het getrappel van diens pootjes bracht hem in een onrustige slaap.
In zijn dromen verscheen zijn moeder, die gestorven was op het moment dat hij haar het meeste nodig had. Dat was toen hij twaalf was, heel onzeker over zichzelf. Zijn moeder was ziek geworden. Niemand wist wat ze had. Van de ene op de andere dag begon ze te vermageren. Tot er bijna niets van haar overbleef. Lucius had verbijsterd gekeken naar het wegkwijnende lichaam dat in bed lag. Zijn moeder was zo mooi geweest. Wat was er toch aan de hand? Maar in de droom was zijn moeder nog even mooi als ze er uitzag toen ze gezond
was. Ze had haar mooiste jurk aan, de blauwe satijnen met tule eromheen. Haar lange blonde krullen zwaaiden sierlijk om haar heen. “Mijn jongen, zei ze. Ik heb je de hele tijd gadegeslagen. Mijn hart doet pijn als ik je zo bezig zie. Ik begrijp dat je van mij houdt maar je moet me loslaten. Je kan niet verlangen van een vrouw dat ze jouw of mijn evenbeeld is. Jij bent mijn zoon, je lijkt sprekend op mij. Laat mij vrij, laat me los. Je dichtbundel zal nooit verkopen want er staan alleen droevige dingen in. Doe iets anders, zoon of je zal eeuwig ongelukkig zijn. Lucius antwoordde: “Als ik nu eens de liefdesgedichten publiceer?”
Zijn moeder knikte goedkeurend. “Je bent gered, ik kan nu rustig afscheid nemen”
Toen werd Lucius wakker. Figaro was heftig aan het miauwen. Hij stond op, nog met zijn moeder in zijn gedachten. Het leek zo echt, die droom. Nu ja, dat was het met dromen altijd. Hij gaf Figaro te eten. De telefoon rinkelde. Hij nam op. De kwetterende stem van zijn publiciteitsagente. “Lucius, de bundel is vandaag beginnen verkopen. Hij vliegt de deur uit. Zeg maar je had me wel kunnen inlichten, hé.”
“Wat bedoel je”, antwoordde Lucius. “Komaan, zeg, repliceerde Audrey, je hebt het hele concept omgegooid. Het zijn nu ‘de Liefdesgedichten’ die in de winkel liggen in plaats van de Cynische gedichten”. Dat is wel een hele ommezwaai.”
“Ik had je moeten verwittigen, dat is waar”, glimlachte Lucius en legde langzaam de hoorn neer. Hij keek uit het raam en meende in de wolkenslierten het gezicht van zijn moeder te herkennen, die naar hem knipoogde.

interview met Paul Mennes voor BO magazine

2006-02-01T18:09:00.000Z

Niet gepubliceerd. De Pol vond het anders wel ok!

Die hard fans van Paul Mennes hebben reden tot juichen: zijn vijfde boek Kamermuziek is er en valt samen met elf jaar schrijverschap. Zelf had hij er nooit aan gedacht om schrijver te worden: een verjaardagscadeau aan een vriend levert hem een niet onbelangrijke rol op in het literaire circuit. In plaats van een klassieke verjaardagstaart met kaarsjes cadeau te doen, schreef Mennes een verhaal. Een vriend dringt erop aan om een deel van het verhaal in te sturen. In een mum van tijd heeft Mennes een contract op zak bij de uitgeverij Van Nijgh & Ditmar. Tox ontvangt de debuutprijs in 1994. Zijn eerste boeken Tox, Soap en Web worden vaak in één adem genoemd (en verschijnen daarom ook samen in de bundel Toast) omdat ze perfect de tijdsgeest van de nineties uitademen: het gebrek aan communicatie, het niet kunnen maken van keuzes door het overaanbod, kortom: eenzaamheid in een zappende wereld. Terwijl ik deze informatie in mijn hoofd overloop, moet ik bruusk remmen: ik wist niet dat de meester in de cultuur van het samplen zo dicht in mijn buurt woonde...Paul opent de deur van een oud herenhuis en leidt me naar de eerste verdieping. Mijn oog valt onmiddellijk op de foto van de space shuttle van Panamarenko. Paul zou geen schrijver zijn moest hij me niet onmiddellijk met een taalkundig raadseltje opzadelen: ‘zie je de fout in de tekst?’ vraagt hij. Ik bestudeer het onderschrift, een beetje te traag want Pauls’ vinger wijst naar het woord ‘grote’. Het adjectief moet een substantief zijn: ‘grootte’. Als Panamarenko dit zelf geschreven heeft, zat hij waarschijnlijk met zijn hoofd in de wolken, bedenk ik. Een jazzy wijsje van Arvo Pärt vult de L-vormige living. ‘Dat heb ik wel nodig, na al die beats van het afgelopen weekend. Ik was deejay van dienst op het Kunstenfestival des Arts. Dat ging er nogal stevig aan toe.’ Alsof hij aan me ziet dat ik een coladrinker van de zuivere soort ben, verontschuldigt hij zich voor de Cola light: ‘Op die manier doe ik toch iets aan mijn lijn.’ Gezeten in een Starckstoel vuur ik mijn vragen af. Wanneer ik een opmerking maak over hoe comfortabel ze wel zitten, weet Paul me te vertellen dat ze nog hét gespreksonderwerp waren in het stuk Lits Jumeaux van Peter Perceval, waar Paul de vertaling voor schreef.
Om terug te blikken op elf jaar schrijverscarrière. Herinner je je de receptie van je eerste boek? Die was in wezen hetzelfde als alle andere recepties, vijftig procent zeer positief en vijftig procent zeer negatief en ik denk dat het zo hoort. Het rare beeld dat mensen soms hebben, dat alles wat ik doe automatisch goede kritiek krijgt en dat is tot mijn grote spijt niet waar.
Men omschrijft je stijl als ‘sampling’?Ah, dat is een onderdeel ervan. Dat werd specifiek in de eerste drie boeken gebruikt. Die moesten ook een trilogie vormen. Het is eigenlijk alchemie. Er zijn een aantal redenen waarom ik dat op dat moment wou doen. Ten eerste wou ik een bastaardkindje kweken. ik wou een straathond maken met aan de ene kant het genetische materiaal van de letteren, langs de andere kant het genetische materiaal van de popcultuur. De bedoeling was als jij moet kiezen tussen een biezonder fraaie koninginnepoedel met een stamboom van twee meter die drie jaar oud wordt en epilepsie heeft omdat hij gewoon een produkt is van inteelt of een vinnige straathond, waar kies jij dan voor? Ten tweede was het voor mij de perfect logisch manier van werken, ik ben opgegroeid in de jaren tachtig waarin gevonden geluiden de absolute rigueur waren. Ten derde is het een soort “spelleke” dat je speelt met de lezer, ik wou boeken maken die perfect leesbaar waren zonder dat je begreep waar alle verwijzingen over gingen maar die een laag meer kregen als je wist waar de dingen vandaan komen, een soort kruiswoordraadsel. Het is een gevoel van humor. Je ziet het meer en meer in sitcoms, zoals de Simpsons. Die bulkt van de samples. Het heeft te maken met hoe de realiteit zich aan mij presenteert, gefragmenteerd, een versie van een versie.
Men noemt je de chroniqueur van een gedoemde, tv-kijkende, aan fastfood en drugsverslaafde en er vooral stevig op losconsumerende popcultuurgeneratie van de nineties. Wat mogen we in het nieuwe millenium verwachten van je boek Kamermuziek?
Wat ik eigenlijk doe is een soort chronologische ordening van mijn leven, het is niet dat die boeken 100 % autobiografisch zijn. Als je alle lagen fictie eraf haalt bij Soap, kan ik een beeld daaruit destilleren hoe mijn leven eruit zag rond mijn 20e. Kamermuziek is vaagweg gebaseerd op de periode dat ik een huis deelde met drie andere mensen. Ken je het spelletje Cluedo? Dat is één van de motieven waarmee ik werk: gebeurtenissen die zich telkens in een andere kamer afspelen. Ik ben wel op een bizarre manier mijn leven in kaart aan het brengen. Ik ben nu 36 jaar, ik heb niet de constitutie van een junk. Tox gaat niet in wezen niet over drugs, het gaat over jezelf verliezen, je grenzen opzoeken. Soap gaat het over jezelf verliezen in andere mensen.
Kom je nog wel eens in Mechelen, je geboorteplaats?Heel af en toe kom ik nog wel eens in Mechelen. Het ziet er allemaal clean uit. Ik zat wel graag in de cafés rond de Vismarkt. De Gouden Vis bijvoorbeeld, dat is een instituut. Wat me wel van het hart moet en daar was ik nogal door geschokt: na het optreden van Luc Van Acker was ik op zoek naar een nachtwinkel. Ze zeggen: ‘daar is er één’ en automatisch kwam daar de informatie achter: ‘ja maar dat wordt wel opengehouden door Marokkanen.’ Dat strookt niet met het beeld dat ik had van Mechelaars...

Het boek Kamermuziek is uitgegeven door Van Nijgh & Ditmar en kost 15.95 e

interview met meesterflirters

2006-02-01T18:02:00.000Z

Om even alle misverstanden uit de weg te ruimen, degenen die een foto hebben gezien van mij in de krant tijdens een cursus 'hoe verleid je de ware' dat was dus voor een interview voor Steps magazine, helaas nog niet gepubliceerd.

hier dus het interview

Flirten is het middel, de ware is het doel!
Hoe verleid je de ware? Het antwoord vind je in het nieuwste boek van Tijn Van Ewijk en Robert Rosier. ‘Mysteryflirt’ het vervolg op ‘Masterflirt, (een handleiding om vrouwen te versieren), onthult hoe een vrouw een man moet aanpakken. Het duo is op 15 en 16 oktober in Antwerpen met een workshop voor beide geslachten. Voor Steps een reden om uit te zoeken hoe onze single lezers zich kunnen verfijnen in “l’art de séduire”

Steps: Wat zijn de verschillen tussen de beide boeken?
Tijn: Het spel tussen mannen en vrouwen kent twee totaal verschillende strategieën. In het Frans zeggen ze “l’homme propose, la femme dispose” oftewel in goed Nederlands de man biedt zich aan, de vrouw beslist. Wij leren mannen hoe ze zich zo goed mogelijk kunnen aanbieden. Vrouwen leren we hoe ze zoveel mogelijk hoogwaardig aanbod kunnen krijgen, hoe ze daaruit kunnen kiezen en hoe ze vervolgens de gekozen man aan zich kunnen binden.
Steps: In ‘Mysteryflirt’ halen jullie een aantal redenen aan voor het stijgende aantal singles. Eén van die redenen zou kunnen zijn dat een vrouw een relatie uitstelt omdat ze haar carrière op de eerste plaats zet.
Tijn: We hebben 100 vrouwen ondervraagd waarvan een aantal hun relatie uitstelt voor een topjob. Ze gebruiken hun carrière als excuus omdat ze niet kunnen kiezen tussen het gebonden zijn en het niet gebonden zijn. Net zoals mannen bindingsangst gebruiken om geen relatie aan te gaan. Het is een excuus, omdat het niet om de juiste persoon gaat.

Typische vrouwenvraag
Steps: De voorbije weken is het gebleken dat zelfs vrouwen aan de top hun job opgeven voor de man van hun leven. Kijk maar naar onze VRT-journaliste Greet op de Beeck of Bettina Geysen, beiden vrouwen met een topjob.Tijn: Dit is echt een vrouwenvraag. (lacht) Kan je hem nog eens opnieuw stellen? (Oei, ben ik nu gezakt in mijn poging tot communicatie met de man?) Ik stel de vraag opnieuw. Dit zijn maar twee gevallen, je kan een algemene stelling niet staven met twee voorbeelden.
Er zijn inderdaad wel vrouwen die hun carrière opgeven voor een man.
Steps:Volgens professor Vanhootegem, arbeidssocioloog aan de KU Leuven zijn vrouwen in staat duizend dingen met elkaar te combineren door het biologische verschil tussen de geslachten, wat verklaart waarom ze minder gehecht zijn aan een job. Tijn: Ik denk dat die onderbouwing niet helemaal klopt, dat het uitsluitend vanuit een biologisch verschil tussen de geslachten komt.Vrouwen zijn eerder geneigd zorgtaken op zich te nemen vanuit een relationele benadering, niet omdat ze dan tijd hebben voor die 999 andere dingen.
Roepende hormonen
Steps: Is het waar dat mannen op zoek gaan naar de ‘vruchtbare exemplaren’?
Tijn: Expertisegewijs kan je stellen dat mannen van pakweg 38 vallen op een vrouw van 32.Mannen vallen nu op een aantal kenmerken die vruchtbare vrouwen hebben: glanzende ogen, gladde huid, een volle haardos…
Steps: Jullie raden aan de eerste drie afspraakjes geen seks te hebben met een potentiële partner.Tijn: Als je als vrouw met een man seks hebt, vertroebel je jouw hormonenhuishouding.Je wordt sneller verliefd, je verliest je objectieve kijk die nodig is om de goede keuze te maken. Als je seks hebt met een man, word je aanhankelijk. Op biologisch niveau, roepen je hormonen als het ware: “Let op, je kunt zwanger zijn, dus blijf bij deze man.” Tegenwoordig bestaan er allerlei kunstjes om dit te voorkomen, wat niet weg neemt dat je je instincten zomaar overboord kunt gooien.
Het gevoel van vrijheid
Steps: In hoofdstuk drie: “wat willen mannen eigenlijk?” geven jullie vijf hoofdpunten van wat elke man nodig heeft. Onder punt 1, het gevoel van vrijheid, zien we een extreem negatief beeld van de vrouw, namelijk als slavendrijver
Tijn: Dat voorbeeld is ter illustratie en, dat geef ik toe, een beetje uit effectbejag. Toch zie je ook het extreme voorbeeld in het werkelijke leven. Een man met zelfrespect ziet een dergelijke relatie niet zitten. Als je hem geen gevoel van vrijheid geeft…gaat ie er wel vanzelf vandoor.
Steps: Jullie zeggen dat de verschillen tussen mannen en vrouwen groter lijken dan op het eerste gezicht blijkt. Volgens Sofie Van Bauwel, communicatiewetenschapster aan de Universiteit Gent, lijken we voor 90 % op elkaar. Tijn: Verschillen zijn inderdaad relatief. 90% hetzelfde wil zeggen dat we 10% verschillen... zou graag wat meer weten van de onderbouwing van deze communicatiespecialist. Om enig perspectief aan te brengen: chimpansees verschillen genetisch maar 3% van mensen... Moeten we nu concluderen dat mannen meer op apen lijken dan op vrouwen? Niet toch?
Steps: Gelukkig maar…
Beide boeken liggen in de winkel. Meer informatie over de workshops is te verkrijgen op www.masterflirt.nl

Wist je dat:
er een simpele truc is opdat hij het gevoel heeft dat hij je al jaren kent?
Bij Neuro Linguïstisch programmeren heet het spiegelen. Als je hem op een subtiele
manier nadoet, heeft hij het gevoel dat hij je al jaren kent. Praat op hetzelfde tempo
met de juiste intonatie. Gebruik zijn taal. Adem, beweeg, knipper met zijn ogen zoals
hij het doet. Let op het effect!

Extract uit het mannenwoordenboek:
Wat bedoelt hij als hij:
niet belt…Dan bedoelt hij: ik zie je niet zitten
niet meteen met je naar bed wil…Dan bedoelt hij waarschijnlijk dat hij je als kandidate
voor een relatie ziet.
één keer per week langskomt en heerlijk met je vrijt zonder te blijven slapen…Dan bedoelt hij: de seks is lekker maar verder zie ik je niet zitten

postgraduaat journalistiek, eerste interview 2003

2006-02-01T17:46:00.000Z

Op ‘red wings’ naar Kaapstad
Serge van de Velde (29) is een nomade. Een echte Antwerpenaar maar ook een wereldburger: achtereenvolgens woonde hij in Boston, New York en Londen. Sinds vorig jaar is hij terug in de stad. Serge heeft een opleiding geluidsingenieur (in Londen) achter de rug en is nu uitgekozen om mee te gaan naar Zuid-Afrika met de prestigieuze Red Bull Academy.

Op 23 november vertrek je naar Kaapstad voor een tweetal weken. Hoe verliep de selectie?

Serge: Je kon een DJ mix inzenden of een eigen productie. Ik had beiden ingestuurd. Ze hebben vooral mijn productie onthouden. Met behulp van een 2-inch tape recorder maakte ik een opname van een drummer en een gitarist in een professionele studio.Daarna bracht ik de tape over op een sequencer om een structuur te kunnen opbouwen en te produceren met bijkomende instrumenten en geluiden die ik zelf speelde.

Onder welke stijl valt die productie?

Serge: Op de mailinglist klasseert men mij onder Down Tempo. Ik ben het er grotendeels mee eens maar het is nogal Free Style. Je kunt er moeilijk een muzikaal etiket op plakken want het stuk heeft veel verschillende invloeden. Het tempo is eerder rustig, maar een echte structuur ontbreekt. Er zitten zowel country- als dub reggae-invloeden in, met nog wat elektronica om het compleet te maken.
Het is een weergave van muzikale genres die mij raken.

Je bent onze Belgische delegatie?
Serge: Inderdaad, uit de 3000 kandidaten werden er 60 geselecteerd, twee groepen van 30 deelnemers uit alle hoeken van de wereld. Zelf maak ik, als enige Belg, deel uit van de tweede groep.
Het zal een multicultureel gezelschap worden maar het is niet zo dat er uit elk land iemand vertegenwoordigd is.

In die trip zitten dan mooie carrièrekansen?
Serge: Dat weet ik niet, maar het is in ieder geval een unieke kans om veel bij te leren en interessante mensen te ontmoeten. We krijgen daar de kans om workshops te volgen bij internationaal bekende DJ’s en producers. Dat is uniek!
Ik vind het fantastisch dat ik kan meegaan maar ik heb nooit de ambitie gehad om professionele DJ te worden. Het komt nu wel goed uit en het is goed meegenomen, maar mijn hoofddoel is en blijft een eigen studio zodat ik me kan toeleggen op het produceren, voor mezelf én voor andere artiesten. De droom is dus nog verre van vervuld.

In de film is een producer degene die het geld op tafel legt. Is dat ook zo in de muziekbusiness?
Serge: Produceren is voor mij: iets in je hoofd hebben, iets willen creëren in een bepaalde stijl. Je hebt bijvoorbeeld een gitarist en een drummer nodig en die breng je samen om je idee verder uit te bouwen.
En dan ga je aan de slag!

Heb je grote voorbeelden onder de hedendaagse DJ’s en producers?

Serge: Dat is nogal moeilijk te zeggen. Ik heb verschillende favorieten, zoals Kenny Hawkes en Mr C. Er zijn dan ook meerdere stijlen die ik kan appreciëren. Derrick May vind ik ongelooflijk qua stijl. Ik hou van zijn vlotheid en beweging. Toen hij, enkele weken geleden in Café d’Anvers kwam optreden, stond ik de hele tijd als in een trance te kijken naar hem. Alles komt natuurlijk over maar is uitgerekend. Het lijkt alsof hij niks aan het toeval overlaat. Hij laat zich volledig gaan en tovert met tonen en frequenties. Dat wil ik ook bereiken. Ik ben soms te zenuwachtig als ik aan het draaien ben. Als die zenuwen weg zijn, durf ik meer en klinkt alles ook vlotter. Toch doet Derrick het nog honderd keer beter.

De studie van de klassieken

Je houdt ook veel van jazz. Je zat in Boston toen je ermee in aanraking kwam? Jazz lijkt mij meer iets voor mensen die al een zekere rijpheid hebben. Je was pas 20…
Serge: Jazz is muzikaal anders, jazz is respect, jazz is de vrijheid van muzikaal talent. Echt experimenteel soms. Het zijn de échte muzikanten die zich overgeven aan muziek. Het is het wetenschappelijke van muziek. Ik zat in een wetenschappelijke fase in mijn leven. Ik was keihard aan het studeren, economie, financiën, allemaal wetenschappen.
Jazz is het fundament van veel andere muziekstijlen in de hedendaagse muziek. Je hoort in elektronische muziek dat er heel veel is gesampled. Ik wou terug naar de roots van wat ik graag hoor.

Jazz kan je vergelijken met de studie van de klassieken.
Wat is hét instrument in de jazz?
Serge: Xylofoon, drums, gitaar, saxofoon. Het kan alles zijn. Dat heeft geen belang. In elk optreden heb je een bepaald moment waarop elke muzikant zijn ding doet. Free the drummer, free the gitarist, dat hij zich echt kan uitleven.
Het blijft altijd in een bepaalde richting maar tegelijkertijd gaat het alle richtingen uit, free style dus.
Dat heb ik gemerkt in Boston, de Good Life jazz club, er is een bepaalde rivaliteit maar toch niet helemaal: je mag wel ‘showen’ maar als iemand teveel ruimte inneemt, is dit echt een probleem. Ik was bij een optreden op zondagnacht: het was een open night.Iedereen kon er komen spelen. Er was die avond een drummer die overdreven veel aandacht opeiste, waardoor de muzikanten achteraf wel kwaad waren.
En ik begrijp dat: het mooie in jazz is voor mij dat iedereen zijn ruimte krijgt om te experimenteren.

Als een vis in een aquarium

Je hebt in New York gewoond? Dat was voor 9/11? Wat vind je van de stad?
Serge: New York is een fantastische stad. Ik vond het heel erg om daar weg te gaan, die vibes, die energie. Ik voelde mij daar onmiddellijk thuis, als een visje in een aquarium.

Een aquarium?

Serge: Wel, eens je in het centrum van New York zit, bijvoorbeeld in Manhattan, is het heel moeilijk om eruit te geraken; in het weekend trok ik wel eens naar Long Island, een wijk buiten New york, met een vissershaven en een strand. Veel New Yorkers ontvluchten in het weekend het jachtige tempo van de werkweek. Voor je daar geraakte, deed je er al twee uur over om uit het centrum te geraken.

Terug naar Antwerpen: Je opent hier volgend jaar een winkel samen met dj Koenie (Wally’s Groove World)? (www.wallysgrooveworld.com)

Serge: Het project zit nog in de ontwikkelingsfase zodat ik er nog niet veel kan over zeggen. Maar samenwerken met Koenie lijkt me alvast een leuke uitdaging.

Een reden te meer om Serge volgend jaar nog eens aan de tand te voelen.
Wil je zijn avontuur in Kaapstad volgen, surf dan naar www.redbullmusicacademy.com

de europrinses deel twee, save Laura

2006-02-01T15:38:00.000Z
Beste lieve mensen

Dit is een oproep tot hulp. Het is een noodkreet van een ongefortuneerde vrouw, die probeert haar dromen waar te maken maar verzuipt in het moeras der financiële miserie
Als u houdt van mijn verhaaltjes, dan mag u, voelt u zich vrij, mij steunen in mijn carrière.
U doet een donatie van twee, drie of vijf euro (meer mag uiteraard ook)
met in de mededeling uw naam, zo kan ik u opnemen in het voorwoord van mijn roman, die ten laatste binnen drie jaar moet af zijn.
320-0054475-31

Ik ben namelijk volledig failliet. Ik heb een paar schulden die ik moet betalen
maar zonder een vaste job en hier en daar wat interims lukt het niet.
Ik ben niet ziek maar wordt het misschien wel van deze uitzichtloze toestand.
Ik wil vooruit in het leven, mijn schrijversdroom waarmaken maar het lukt niet
zonder enig kapitaal. Hoe moet ik mijn drie andere jaren aan de Schrijversacademie betalen? Hoe kom ik aan degelijk materiaal om mee te werken ipv die oude pentium drie waar maar 6.5 gigabyte op staat? Hoe geraak ik van start met mijn eigen zaak, zonder enige tegemoetkoming? Journalist of schrijver zijn, dat doe je niet voor het geld of het prestige, dat doe je omdat er niets anders is dat je kan.

About agent Cooper, he still exists

2006-02-01T15:19:00.000Z
I am about to tell you a secret. Agent Cooper still exists and had an important place in my life. Maybe still, but less exclusive, as he lives together with a woman.
No, her name is not Diane. But before he really settled down with his girl, Dale and Laura hung out together for a while. Dale was in love with Laura but he did not want to cheat his girlfriend.Anyway, he did, simply by being in love with Laura.
One day, Dale and Laura went to party in Café d'Anvers, seven years paradise. Laura had been begging all day to her gayfriend
Please darling, make me look like the Real Laura Palmer
And he did. Vladimir tried to help her as much as he could with her hair and make up
When he finished and she finally dared to take a look in the mirror
she screamed out
Wauw, this is amazing, I really look like her!
She arrived at the party with great expectations. But the strange thing was, nobody noticed that she was Laura Palmer. As she was wearing a crown, most people thought she was Miss Paradise or even Miss Belgian Beauty. Suddenly, Dale appeared and what he said was so magic: Hey, you look like Laura Palmer! At once, she realised that it had to be like that, that only Dale would recognise her. He was the only one who also had a ticket to their world...

Twin Peaks, why I am Laura Palmer 8

2006-02-01T15:01:00.000Z
Twin Peaks is één van mijn favoriete series aller tijden. De muziek, de sfeer van het kleine stadje, de rare mensen die erin voorkomen (de dame met het houtblok, het kleine dansende mannetje, maar ook het mysterie rond de moord op Laura Palmer, die iedereen in de ban houdt. Agent Dale Cooper die steeds rapporteert aan zijn trouwe secretaresse Diane, koffie met kersentaart. Indianen, deductieve methodes die gehanteerd worden om de moord op te lossen, intriges in het stadje, affaires die aan het licht komen, mensen die niet blijken te zijn voor wie ze zich uitschijnen. Zoals Laura Palmer, het zogezegde 'decent schoolgirl' die een hidden ageda blijkt te hebben.
Ik ben ook een braaf schoolmeisje geweest, bedeesd en verlegen. het heeft jaren geduurd vooraleer er een andere kant in mij naar boven kwam, een minder brave kant, de spontane, ondeugende ik. Iedereen kan Laura Palmer zijn, iedereen heeft een schaduwzijde die complementair is met de bovenzijde. het is de kwestie om de yin en yan in evenwicht te houden.Ik vond dat Laura Palmer te vroeg is gestorven. Ze verdient meer eer. Ik hou van de parallele werelden van David Lynch, het magisch-realistische in zijn opzet. Daarom zal David Lynch begrijpen dat Laura Palmer niet echt dood is maar een nieuwe kans krijgt in haar achtste leven. Dit leven zal ze proberen veel beter te benutten. Moet ze aandacht schenken aan toevallige gebeurtenissen zoals David Lynch die vorig weekend in Rotterdam een lezing gaf over transcendente meditatie? Blijkt toch dat Laura Palmer 8, ja ik, zich net heeft ingeschreven voor een lezing TM in mijn eigen straat. En nu krijgt mijn blog media-aandacht... Zou het met elkaar iets te maken hebben, dat dit het juiste moment is om vooruit te geraken en alle tools worden aangereikt, alle hulpmiddelen die kunnen bijdragen tot een zeker succes en gevoel van gewaardeerd te worden?
Als dat zo is, schrijf ik een brief naar David Lynch

De Dollarprinses versus de Europrinses, save me!

2006-01-31T22:03:00.000Z
Aan alle nieuwe bezoekers! Massaal reageren asjeblieft, ook een schrijfster krijgt graag respons, dat is leerrijk en sterkt haar in haar groei naar het ultieme
Wat is het ultieme? De Pullitzer price (volgens mijn opticien). De Gouden Uil? De Libris Prijs? Of kunnen overleven tot zodan, anders komt die Gouden Uil er nooit.
Het ultieme is kunnen leven van wat je graag doet, de kans krijgen je dromen waar te maken. En dat is me helaas nog niet gelukt ondanks mijn postgraduaat in de journalistiek dat ik in 2003 heb behaald, zie ik tot mijn grote treurnis dat een aantal BV's die niet eens serieus kunnen schrijven, de reportages mogen maken of de columns mogen schrijven die ik even goed of beter kan maar niet krijg omdat ik geen BV ben. En wat omhelst eigenlijk het BV zijn? Waarom is iemand BV? Omdat die één of ander groot talent heeft? Niet per se, maar hij heeft een publiek. Ik kick absoluut niet op het BV zijn op zich, ik blijf eigenlijk liever in de anonimiteit maar
hoe geraak ik dan in godsnaam aan een job in de media, als niemand me eerst kent.
LEER ME KENNEN. HELP MEE om een hype rond mij te creeëren!Beste lezers, ik probeer te schrijven voor iedereen, ook voor mensen die in eerste instantie zeggen dat ze nooit lezen. Geef mij één kans, lees mij
en vertel mij hoe het komt dat u normaal niet leest maar dit wel prettig vond?
Mijn doel is jullie niet te overladen met bombastisch gedoe (alhoewel dat in mijn melancholische momenten wel mogelijk is.)
Hetgeen nu belangrijk is, hoe geraak ik uit de financiële miserie?
Vorig jaar las ik een soort sprookje, de Poolse Karyn Bosnak die op een glamourredactie werkt en zo hard aan haar imago werkt dat het gat in haar hand
steeds groter wordt. Op een dag beseft dat ze failliet is en alles moet verkopen.
Ze richt een site op www.savekaryn.com
Gelukkig voor haar had ze allemaal dure merkkleding en handtassen bij elkaar gekocht, waar ze toch nog wel wat centjes kon uit halen: Prada, Versace, Marc Jacobs, Louis Vuitton, Manoloh Blahnik, etc. Het New Yorkse meisje met de zwavelstokjes had toch nog wel wat reservelampen in haar jasje zitten. En veel
zelfs want haar site bleek een geweldige stunt te zijn. Media-aandacht alom.
Nu wordt haar verhaal verfilmd: de dollarprinses. Mensen vonden haar zo sympathiek dat ze hoge bedragen boden voor de luxespullen waar ze zo grootmoedig afstand van deed.
Ik heb ook wel een paar spullen waar ik grootmoedig afstand van doe.Ik had ze op e-bay willen zetten maar helaas, mijn digitale camera heeft het begeven...
Ik zit namelijk ook wat in de nood, weet u. En niet omdat ik mijn fortuin heb verbrast voor een aantal designerkleren maar omdat ik al anderhalf jaar probeer mijn leven een nieuwe wending te geven. Ik ambieer de ondankbare job van journalist.
Ik ben een informatievreter op het gebied van cultuur: muziek, architectuur, films, mode, literatuur, poëzie, make up, ik ben op de hoogte van alle nieuwe trends. Ik heb
al zoveel moeite gedaan om ergens respons te krijgen. Stuur je idee maar, zegt men.
En wanneer krijg ik antwoord? Als ik in de dagbladwinkel binnenstap en voor de zoveelste keer zie dat ik dezelfde ideeën had als de anderen en dat ik dat artikel even goed had kunnen afleveren? Mensen die hetzelfde zoeken als ik, weten hoeveel energie erin kruipt om binnen te geraken op een redactie. Die mensen weten ook dat de contracten dun gezaaid zijn.
Hoe groot is mijn ergernis als ik merk dat er weer eens een ongetalenteerde BV met mijn eventuele broodwinning gaat lopen. Tis misschien daarom dat ik via deze blog eerst BV kan worden en dan de job van mijn leven kan vinden?

de monoloog

2006-01-27T12:43:00.000Z
De monoloog was een succes! De zaal zat overvol. Mijn actrice had de zenuwen van de generale repetitie bedwongen en met enige trots kan ik zeggen dat ze mijn monoloog het best heeft gespeeld. Er waren nog drie andere monologen, tesamen duurde het geheel een uur. De actrices en ook de schrijvers (waaronder ik) kregen een daverend applaus, dat meer aanzwol dan gewoonlijk dankzij de goede orchestraties van de regisseur Peter Michel. Na de voorstelling was hij degene die het publiek informeerde over onze prestaties. Daarna was er en groot feest in de Arenbergschouwburg, de Bourla en het Paleis. Ik ben evenwel blijven plakken in de Arenbergschouwburg alwaar ik een vrolijk babbeltje hield met een ex-klasgenote uit het middelbaar onderwijs, die een nichtje bleek te zijn van één van de actrices. Zo zie je maar weer hoe klein de wereld is. Een vriendin kwam me tot twee keer toe vragen of ik het niet erg vond of mijn vriend er niet bij was, waarop ik twee keer dapper NEE antwoordde, maar eigenlijk vond ik het wel een beetje erg. Anders was ik daarna niet druk gaan sms-en op het toilet. Ik had me tot nu toe gesust met het feit
dat de monoloog uiteindelijk zo luguber was geworden dat mijn vriend het onmiddellijk zou uitmaken na de voorstelling. Als ik daar dieper over nadenk, is dat bullshit, tuurlijk zou HIJ niet bang geworden. zeventig procent van de mannen die niet kunnen relativeren zouden de schrik van hun leven opdoen en mij gaan identificeren met mijn monoloog. Ze hoeven echter niet bang te zijn, ik zou nooit van mijn leven eraan denken mijn eigen man zoiets aan te doen als het hoofdpersonage uit mijn monoloog. De enige geldige uitleg die ik kan geven aan hoe het concept is geëvolueerd, is dat je toegevingen moet doen om iets speelbaar te maken. Als dat tot het dramatische einde lijdt van de man, dan is dat maar zo. Op de tonen van het requiem van Fauret. Zeer Kubrick-wise!

de weg naar de roem

2006-01-20T12:13:00.000Z
een artiest of creatieveling heeft de ruimte nodig om iets moois te maken. Als hij die ruimte niet heeft, verdwijnen al zijn ingenieuze invallen naar de donkere dalen van zijn onderbewustzijn. Wanneer ze terug opduiken en of ze terug naar boven komen, dat is de vraag. Het beste zou zijn dat ze onder een getransformeerde vorm terug het daglicht zien en dan zo schitterend verbeterd dat ze ineens klaar zijn om door iedereen goed bevonden te worden. Meestal is dat ook zo want de ideeën kregen ondertussen tijd om te rijpen, niet te lang want anders is iemand anders er mee gaan lopen of zijn ze achterhaald.
Een artiest moet vaak toegevingen doen en aanvaarden dat er aan zijn concept gesleuteld wordt. Ik maak het ook mee. Vanavond wordt mijn monoloog opgevoerd in de Arenbergschouwburg. Ik heb de tekst geschreven maar mijn oorspronkelijke concept was heel anders. Het leven bestaat uit aanvaarden en loslaten dat niet alles gaat zoals je het wilt. Omdat dit mijn eerste monoloog is, werd de tekst nog eens onder handen genomen door een ervaren regisseur, Peter Michel. Mag ik nu nog trots zijn op mijn kindje dat inmiddels serieus gekloond gaat zijn? Binnen een half u zal ik het weten want dan is de generale repetitie. Voor het geld hoef ik het niet te doen, want ik verdien er geen ZAK mee. Misschien is het een goede opstap naar iets anders! Ik verlang niet naar de eeuwige roem, ik wil slechts mijn leven vullen met bezigheden die mijn leven vol maken. Ik kan er toch niet aan doen dat ik depri word van het verkopen van abonnementen voor Trends of Knack, omdat dat zo ver staat van mijn eigen persoon? Het heeft geen zin om te klagen, ik moet gestadig verder timmeren aan de weg naar de roem en hopen dat de baan van mijn dromen spoedig in mijn schoot valt, na genadeloos op verschillende poorten te hebben geklopt. Er moet er toch wel één open gaan? Soon?

de denkbeeldige wolven

2005-12-15T21:26:00.000Z
Ik moet mijn huiswerk voor de schrijversacademie afmaken. Daarna ga ik op café en dan zie ik hopelijk mijn lief. Ziet u, mijn lief is geen gemakkelijk iemand maar ik hou wel van hem. Waarschijnlijk omdat ik ook geen simpel mens ben. Mij wil je niet kwaad zien, toch niet echt kwaad want als ge wilt, breek ik dan gans uw kot af.
Misschien is dat nog een goede job voor me: afbraakwerken Vertommen.
Sanitair Vertommen, dat bestaat bijvoorbeeld al. Er zijn zoveel Vertommens.
Ik vind het een vreselijke naam, het geeft altijd aanleiding tot flauwe korte gedichtjes: vertomme, verdomme of: verdomme, vertomme. Ge ziet veel origineels is er niet aan. maar goed, de volle maan is hard aan het schijnen en ik voel de kracht ervan. Mijn manische buien worden er sterker van, ik beheers beter het toetsenbord en de snelheid van de aanslagen is bijna het dubbele. Overdrijven gebeurt in nog sterkere mate dan voorheen ik voel een vreemde drang naar het absurde gebeuren
Want geloof me, als u ervoor openstaat, just give it a try, steek uw beste vals gebit in, ga op een heuvel zitten en huil mee met de denkbeeldige wolven
Ik ga er alvast van door! tsssjusss!

New York, 2001, let me return

2005-06-23T07:24:00.000+01:00
vrijdag 23/o8 2001:
alleen het Guggenheim gezien. Aangekomen in de namiddag op JFK, met een uur vertraging. Van daar uit de bus genomen naar Port Authority (een retourticket want helaas zijn we binnen tien dagen terug. Een retourticket is iets goedkoper) Port Authority is een station waar een immens groot winkelcentrum is, met verschillende verdiepingen. Port Authority geeft uit op Fifth Avenue. Tom en ik komen buiten. De grote billboards overweldigen ons. New York, dat zullen we al snel merken, ontlokt vele 'ooh's en aah's en een stijve nek.

We nemen de metro naar 20th West Street, om onze koffers te droppen in een shabby hostel. Onze kamer is klein, er kan enkel een dubbel bed staan. Degene die boven slaapt, krijgt nog eens het licht van de vreselijke tl-lamp in zijn ogen. Tom offert zich op, he can be such a gentleman. 's morgens is hij een beetje boos. Hij is nog aan het slapen en ik ben al druk aan het rommelen in onze koffers. Ik heb me lang ingehouden maar de zon schijnt al sinds zes u door de blinden. Ik ben dynamisch, ik ben wakker, ik kan de hele stad veroveren! Ik wil hier geen tijd verdoen op deze stoffige kamer, die een duimbreed groot is. En dat voor 65 dollar voor twee personen maar ja, that is New York, apparently.

l'amour en rouge, een gedicht uit 1990

2005-06-22T07:46:00.000+01:00
Onder het rode licht
van de neonreclame
aanraking van rode lingerie
wild
onbeheerst

sluit je ogen
beheers je lippen
kom in de wereld van
de illusie
namaakliefde te koop
alles is fake

dit soort fake
is duur

doornroosje sliep te lang

2005-03-29T22:04:00.000+01:00
Ik viel bijna in slaap
ineens was jij daar met fonkelende bruine ogen
om mij wakker te maken
en mij te ontvoeren naar
een feestje

het leek alsof we
elkaar al heel lang kenden
en ik voelde me veilig
alsof we op reis
waren en

naar een feestje gingen
om de toerist uit
te hangen
misschien pikte
ik jouw gevoel op

jij ging mee met mij
ik was beter met
jou meegegaan
misverstanden
die er niet hoeven te zijn
want ik ben vrij

vrij om jou tegen
te komen en
heerlijk in slaap
te vallen, passie
onder controle
veel te bijzonder ben jij

veel te biezonder
te intrigerend en
zo anders dan
de meesten, passie
naar beneden
en slapen

slapen en wakker
worden, volkomen
verbijsterd, maandag
ochtendhumeur een dag
te vroeg, wat is er fout
gegaan, zeg me dat
het niets is en kus mij

voor je weggaat...
moet ik dan eeuwig slapen?

de valse lente

2005-03-23T21:48:00.000Z
daar zat ik dan op de groene bank
het is half zeven
23 maart
mijn vingers voelen
verkleumd aan
jij komt niet
naar buiten
je weet niet
dat ik fysisch
enkele meters onder jou zit
op de groene bank
waar vorig jaar
de zon scheen
en ik bloesems uit jouw
engelen krullenhaar viste

Het was een valse lente
4 dagen geleden
liet jij mij jouw lippen
lezen: het leek of je
fluisterde, je hebt mij
gered, ik breng nu de
lente in jouw hart

De volgende dag
scheen de zon
maar niet voor mij
jij wist niet eens
dat wij samen
de lente waren
ik was alleen
met mijn romantiek
jij kuste me wakker
maar zelf viel je
daarna in
een onwetende slaap

Barcelona 1999, girl on the rebound

2005-03-15T22:42:00.000Z
Mijn grote liefde
wat waren wij verliefd in Barcelona
En hoe belachelijke ruzies om de smaken
van ijsjes

Hoe we het weer goedmaakten
na dramatische ruzies
beetje brommen
deed jij
ooh...ik was zoo gelukkig

Niemand kan evenaren
hoe gelukkig wij
toen waren

alles wat er na komt
is waardeloos
want niemand
hield van mij zoals jij

dat hoorde ik nu
na maanden in het
timbre van je stem
hoe lief jij mij had
maar nu als een vage echo

Ode aan Gainsbourg 1990

2005-03-09T16:58:00.000Z
Rook nog een Gitane
voor je sterft

je hebt het haar niet gezegd
'je suis venu te dire que je m'en vais'
ze is geschrokken
weet je

je hebt het niet verteld
je vele vrouwen
je zei wel
'je t'aime moi non plus'

geen'Lemon Incest' meer
met Charlotte
Rook nog maar een Gitane
je laatste
beroemd ben je al

Gainsbourg is dood
hij gaf me herinneringen
als eerbewijs
koop ik een pakje Gitane
een Harley is
me iets te prijzig

Het is jammer, ik was van plan om het gedicht rond te delen op Soirée Gainsbourg en dat is er niet van gekomen omdat ik dood was in cyberland. Geld maakt dan misschien niet gelukkig maar het is wel handig als je on line wil blijven...donaties altijd welkom op 320-0054475-31. Ik beloof dat het nuttig besteed wordt!

een gedicht voor mijn overleden tante Gusta (1996)

2005-03-09T08:15:00.000Z
Je moet weten dat op het moment dat ik het gedicht schreef, helemaal niet wist dat mijn tante, van wie ik dacht dat die zoveel van me hield, me eigenlijk gebruikte als dochter, omdat zij geen kinderen kon krijgen. Op zich is dat niet zo erg, tenzij je dan ook nog weet dat er een vete was tussen mijn ouders en mijn tante en nonkel. Ik als kind, stond middenin die vete, mij van niets bewust. Maar ik werd wel gebruikt om mij moeder te kwetsen! Mijn tante lokte mij met lieve woordjes en lekkere gerechten, hetgeen mijn mama mij niet kon geven op dat moment! Mijn moeke was zelf opgegroeid in een emotioneel arm gezin. Op een gegeven moment is mijn tante me beginnen 'verstoten'. Ze vond dat ik niet genoeg voor haar deed. Ze vond dat ik een studierichting volgde (Latijn) die niet voor 'mijn stand' was. Ik was 16, ik voelde een lichte wrevel en opstandigheid. Mijn katholieke tante die denkt in termen van klassen? Help. Van toen af is het bergaf gegaan. Een jaar voor haar dood ging het terug beter, wou ze opnieuw contact. Jammer dat ze me niet vertelde dat ze kanker had...het gedicht heet: ode aan mijn liefste tante
net als rozenblaadjes
van de rode en roze rozen
uit jouw rozentuin

die door een wervelwind
ik-weet-niet-waar naar toe gaan
ben jij weggerukt uit mijn leven

zonder afscheid te kunnen nemen
geen woord kunnen wisselen
over wat er gebeurd is
en wat er niet gebeurd is

jij die het licht in mijn leven was
je nam me mee naar een zonnig paradijs
en we koesterden
zoete geheimen

waar ben je nu gebleven
ben je nog bij mij
heb je me vergeven
zie je hoe ik lijd

jij, die als een moeder was
ik, je onechte dochter

als een feniks in cyberland

2005-03-09T08:01:00.000Z
Een feniks, de naam alleen al, doet vermoeden dat het om een vreemdsoortig wezen gaat. Wel die feniks, dat ben ik. Ik ben in as opgegaan en ik herrijs uit mijn eigen as. Ik weet niet of ik sterker ben dan ooit, misschien wel in wezen maar niet in mijn bankrekening. Ik beloof mezelf plechtig om elke morgen te bloggen zodat mijn talloze fans niet op hun honger moeten zitten. Ik wil opnieuw beginnen met een gedicht, geschreven door mijn dierbare grootnonkel, opgedragen aan mij. Het gaat over zijn vrouw en hoe hij die mist. Op 8 juli 2002, wanneer hij dit schreef, was hij honderd jaar en een paar maanden oud:

Mijn vrouw en ik

Je bent gezeten op mijn knie
wijl ik bedeesd je oog bezie
mijn handen blijven stil en roerloos
omdat ik het stil genot verkoos

Ik kan je niet vergeten
mijn hart ligt aan jouw keten
die ik toch nooit kan breken
als jij niet bent geweken

actief bloggen en podcasten

2005-02-04T09:47:00.000Z
Het leven is moeilijk voor een beginnende schrijfster. Nu zit ik met zoveel inspiratie maar mijn pc is gecrashed, waarschijnlijk door een vervelende gamende stalker, die eerst pretendeerde een vriend te zijn maar dan onverwacht vijand werd, simpelweg omdat hij me niet kon krijgen. Hoe zou hij me kunnen krijgen,ik die al reeds getormenteerd ben door het verlies van mijn Grote Liefde. Hij is trouwens veel te jong, wat kan ik doen met iemand van 20 jaar die net komt kijken? Het ergste is dat die jongen dat niet begrijpt en dat ik die misschien zwaar gekwetst achterlaat maar ik heb geen tijd te verspillen aan dingen die mij achteraf misschien pijn doen. Ik moet actief bloggen, in maart komt er namelijk een algemene site waarin alles blogs vermeld worden. En dan heb ik het nog niet over Podcasting, de nieuwe trend
in blogland, de combinatie tussen I-pod en blospot.Iedereen zijn eigen radiostation, blokletterde de kop in de DS van vorige week. Dat zal dan toch weer voor de meer gefortuneerden onder ons zijn want momenteel heb ik geen pc en geen I-pod. Als iemand mij wil helpen met mij carrière, mag die mij altijd een pc kado doen, bvb die firma die daar pc's opknapt en naar de ontwikkelingslanden stuurt, die mogen aan mij ook ééntje geven, ik ben een ontwikkeld persoon die de pc goed zal benutten. Vergelijk mijn situatie maar met die van een fotograaf zonder toestel ofeen schoonmaker zonder gereedschap. Ik ben niets meer zonder pc.

Virussen verdwenen, firewall doorbroken op Gedichtendag

2005-01-27T21:02:00.000Z
virussen zijn de dood van elke actieve blogspot.
Asjeblief, maak mijn dode blogspot terug levend
heb kompassie met mijn pc-problemen

Neem mij op in de site van blogspots
Ik heb het niet over tsunami's maar
over bijvoorbeeld de veelkleurigheid van Ramsey Nasr
en de mooiheid aan zijn taalgebruik

Ramsey, ik vind uw gedicht vooral lang
en mooi maar zoals jij zei in je
interview in zone nul 3:

dat je nog maar twee strofen had geschreven
heb ik wortel en stengel gelezen
en bewaar ik bloem als dessert.

Pour Lui

2004-12-16T23:19:00.000Z
J'ai fait trop
parce que je pouvais
pas faire
qqchose
d'autre

Après cela
j'ai fait rien
la seule solution
était
l'isolation
mais pas
au Elba

maintenant je dis
à nouveau
au revoir
s'il veut
me voir
il viendra

on verra

de echte wereld versus de wereld van Anaïs Nin

2004-12-08T23:12:00.000Z
Soms overweldigt de wereld me. Een belangrijk deel van mijn wereld. Een verraad op Shakespeariaans niveau: ik zoek mijn heil in de literatuur. één van mijn vriendinnen van wie ik dacht dat we iets uniek hadden, heeft me onaangenaam verrast. Na drie jaar vriendschap, met een korte periode van wapenstilstand, dacht ik dat we op een punt waren gekomen dat alles terug goed ging gaan. Ik wou haar helpen. Zij heeft mij een mes in mijn rug gestoken. verraad op hoog emotioneel niveau. Mijn diepste emoties moet ze hebben afgetast om de subtiele woorden op het chatschermpje te spuien, puur om me in de val te lokken. Dat kon ze niet: ik was onschuldig. Ik was zeker geen wolf bij haar. Al was zij wel degene die schaapachtig kon kijken.
Ik had er genoeg van. Ik ben gevlucht in de literatuur met mijn kat Figaro naast mij: het ideale recept om te bekomen van de Grote Boze buitenwereld. Een lieve vriendin deed me het boek Henry and June cadeau. De schrijfster ervan, Anaïs Nin is geen onbekende voor mij: ik heb Erotica op mijn nachtkastje liggen en ja idd, het is al eens gebeurd dat ik voor het slapen gaan een erotisch verhaaltje lees en de M-daad toepas. De M-daad pas ik vooral toe in bijna seksloze periodes.
Ik moet toegeven dat ik al 10 weken de penetratie-act niet heb gedaan omdat ik voor mezelf besloten heb om frigide te worden. Ik wou het niet meer leuk vinden, seks. Waarom? Ik kom amper iemand tegen met wie ik het wil. Ik wil niet zomaar seks, ik wil waardevolle seks. Al moet ik bekennen dat het me stilaan de keel begint uit te hangen. Het is niet zo dat er zich geen kandidaten aanbieden en sommigen zijn zelfs vrij aardig om te zien maar het lijkt niet te werken. Het gaat niet in mijn hoofd. Er is een zekere kortsluiting. Ik kan niet meer dat nymfomane gedrag vertonen van vroeger tenzij ik aan het dansen ben op een lekker elektrofunky vibe. Dan wil mijn natuur nog wel eens naar boven komen. Kon ik maar zuiver reageren op mijn instincten maar ik heb mezelf de hele tijd onder controle! Eigenlijk moet elke vrouw zeker 1 keer per week seks hebben, goede seks! Met een aantal orgasmes. Anders wordt ze chagrijnig. Maar goed, ik ging het hebben over mijn groeiende fascinatie voor Anaïs Nin, die misschien in staat is om mijn tijdelijke frigiditeit te doden. Zij, de dedacente schrijfster die zich niet op één persoon kon richten. Ze was getrouwd met Hugo, een man van de bankwereld. Ze hadden een vrij huwelijk. Anaïs leert Henry Miller kennen en krijgt een relatie met zijn vrouw June. Wanneer die vertrekt naar The Big Apple, begint ze een affaire met Henry. Ze gaat naar een psychiater, pyschiater verliefd. Is Anaïs een nymfomane? Dat valt best wel mee. Voor die tijd was het best wel ophefmakend. Het probleem is: Hugo werkt bij de bank: saai. Hugo doet alles voor haar: gemakkelijk. Ze is 28 op het moment dat ze Henry ontmoet: één van de juiste momenten in een vrouwenleven om de perfecte seks te ontdekken. Ze is gefascineerd door June, meer platonisch verliefd: normaal. Misschien moet iedere vrouw gewoon maar toegeven dat ze wel eens platonisch verliefd geworden is op een vrouw? Ik was dat, op een heel mooi meisje, veel mooier dan June. Ik dacht even dat ze één van mijn beste vriendinnen was. Ik herkende mijn gevoelens toen ik die van Anaïs toen ze June zag.Anaïs deed me nadenken. Na alle intriges die ik de laatste weken heb doorstaan is de literatuur opnieuw mijn redding geweest. Nu kan ik de dingen in een juist perspectief zien en zal mijn lijden om dit verlies een kracht worden.

En dan ga ik naar den Bato Batu waar ik een afspraak heb met de mooie dichter, die
me aanvankelijk wat aan Napoleon deed denken. Zijn fascinatie voor WO II en Sylvia Kristel komt me vreemd maar ergens wel prettig voor. Bovenal intrigeert het me dat Hnery Miller een soort held is voor hem waarmee hij zich identificeert. Wat is mijn bedoeling? Ik wil de sfeer van de jaren dertig herleven, ik voel me wat Anaïs. Ik weet dat het een vlucht is maar het kan me niet schelen.Ik heb dit nodig en Anaïs doet me beseffen dat het leven wel degelijk iets waard is en dat de dichter en ik elkaar kunnen inspireren zoals bij Henry en Anaïs. Ik voel me in een raar romantisch sfeertje, ik ben nu de regisseur van mijn eigen leven en cut: daar ontplooit zich een aangename conversatie met verschillende meningen en daarom niet minder interessant. Hij past perfect in mijn verhaal. Ik pols naar zijn mening over Madame Nin. "Men zegt dat ze een bedriegster is, een oplichtster. Men zegt dat haar dagboeken bestaan uit leugens." En wat dan nog? zei ik vinnig op deze aanval op de schrijfster die al een paar dagen door mijn hoofd spookt.Ik voel me zo verwant met haar. Ze doet me dromen van een wereld die er niet meer is, de decadente jaren 20 en 30. Het lezen van haar dagboek wekt bewondering bij mij. Hoe ze, terwijl ze dingen meemaakt, toch afstand kan nemen daarvan en er op een heel reflectieve wijze over kan schrijven. Een eenvoudige taal, ontdaan van alle franjes. Ik dank Anaïs Nin om mij gelukkig te maken in deze grijze dagen en zal dan ook alleen haar goede kanten zien. Was ik maar June, denk ik dan. Kon ik maar even teruggeflitst worden.
Lezersn het spijt me, Ik ben een onvervalste droomster. Droom met mij mee...

de goorste wc kan een blauw paradijs worden

2004-11-22T21:37:00.000Z
Liefdeskinderen kunnen
helen
door hun zachte lippen
in een passionele kus
te verbinden
met niet-liefdeskinderen
bijvoorbeeld
een kind-dat-de gezondheid-van-
de- moeder- weer- in- evenwicht -bracht

Wanneer zo'n kinderen even van de
wereld zijn omdat
ze zich schuldig voelen over iets
dat niet is door hen
kan alleen maar een kus- die- van -de
wereld -makend- is

het geheel neutraliseren
en de vloer weer doen voelen
als die even weggemaaid lijkt.

Dan wordt zelfs het goorste wc
een blauw paradijs.

de werken deel 3

2004-11-19T06:50:00.000Z
Vandaag moet ik uitzonderlijk vroeg opstaan.Ik moet gaan solliciteren in Wommelgem voor een deeltijdse job als receptioniste. Mijn kop doet weeral zeer. Ik grijp gewoontegetrouw naar een zakdoek. Hoe komt het da tik hoofdpijn heb terwijl de ramen dicht zijn? Oh natuurlijk, de ramen kunnen niet goed dicht, er komt steeds een zuchtje cementstof langs de ramen binnengeblazen. Hoe kan ik ooit een goed humeur hebben als ik opsta? Mijn buurman, die ik gisteren ontmoette nadat ie terugkeerde van een verwoed ritje joggen, kan er ook niet meer tegen. Dat ze om 7 u BEGINNEN daar kan ik niet bij. Hij vertrekt binnen een maand naar Brazilië maar waar kan ik naar toe? Nergens, geen geld. Mijn kat zit gedwee naast de vensterbank, nog helemaal te suffen. Heeft als in een droom één vijfde van een blik Whiskas geleegd en weet waarschijnlijk niet meer dat ie weer in de badkamer heeft gepist. Waar er gisteren vooruitgan was, omdat ie in zijn bak is geweeest, is er nu weer achteruitgang.
Gisteravond heeft mijn kat geprotesteerd tegen de werken op zijn eigen eigenzinnige wijze: hij stond een hele tijd klaaglijk aan mijn deur te miauwen. Zeker wel 5 min. Ik kwam even kijken maar niets te zien. En ineens, tsjakka, het geluid van scheurend papier. Oh neen: mijn poster van Luc Deleu: de onaangepaste stad. Deze stad is ook niet aangepast om hier 32 appartementen en 5 huizen te bouwen. Ik woon hier 8 jaar nu en ik voel me serieus bedreigd in mijn buurt. het enige voordeel dat ik voorlopig zie, is dat die mensen dure designerskleren binnenbrengen in den Oxfam die ik dan verover. Buiten spelen, doe ik niet meer. Ik zal eens vragen aan de bouwonderneming of ik gebruik mag maken van de tuin, ter compensatie van de maanden dat ik met een cementen kop door het leven ga.

de werken (deel 2)

2004-11-16T13:20:00.000Z
De werken rondom mij zijn nog lang niet voorbij. Als ik uit mijn raam kijk, zie ik een blauwe smurf verwoed kloppen op de muil van een bulldozer. Naast mijn raam staat nog steeds de bouwput, de reusachtige fallus. Links van mijn raam is men nog steeds cement aan het mengen met één of ander onsmakelijk goedje. Ik heb razende hoofdpijn. Ik ben chagrijnig. De bouwonderneming vooruitzicht neemt al mijn privacy af.
Elke 5 min beweegt er iets in mijn appartement. Nu is het mijn pc, vijf minuten later zijn het de belletjes die rond mijn drapering hangen.
Ik heb barstende hoofdpijn. Ik zal naar de dokter gaan, gauw. Ik zal hem zo goed mogelijk op de hoogte brengen van mijn situatie. Ben ik een stressgevoelig iemand?
Bouwt stress zich op? Als ik peins over wat er hier allemaal veranderd is de laatste maanden zou het beter zijn dat mijn hoofd een blok cement wordt...Het begon in het kapsalon hier beneden. Mijn geliefde vriend Vladimir, afkomstig uit Kroatië, zit vast in Belgrado. Hij werkte in het kapsalon en was verantwoordelijk voor mijn prachtige kapsel dat stilaan restauratie nodig heeft. Niemand kan mijn haar zo goed knippen als Vladimir. Daarna is Vincent verdwenen, mijn geliefde huisbaas. Ik hoor niets meer van hem. Blijkbaar heeft hij tegen een Bekende Vlaming (waarvan er wel meer het kapsalon bevolken) gezegd dat ALIENS het kapsalon gingen overnemen. Ergens heeft hij gleijk gekregen. De Aliens zijn natuurlijk in menselijke gedaante gekomen om ons te misleiden, wetende dat ik aan een stofallergie lijd...Vincent en Vladimir zijn een zwaar verlies voor MAGIK OAK. De desbetreffende boom ziet er troosteloos uit. Zou ook hij ontwortelen door de aardschokken? Zou ik hier op een gegeven moment gewoon door de grond zakken? Ik hou u op de hoogte, zolang ik nog leef. Groeten vanuit de hippe buurt, het Vleminckveld, waar weldra ontelbare Hollanders onze buurt komen verzieken en het Antwoarps verdrijven? 2004: het jaar van verlies en metamorfose?

de werken: ik nies me erdoor heen? (deel 1)

2004-10-13T09:35:00.000+01:00
Antwerpen is een bouwwerf, dat is geweten. De leien komen stilaan op hun plooien. De puntige daken van het Justitiepaleis zijn te bewonderen vanaf het museum. In felle zon schitteren ze even mooi als het dak van het Guggenheimmuseum van Bilbao. Van vorm lijkne ze op de dakpunten van het Opera House in Sydney (wat niet verwonderlijk is aangezien het om dezelfde architect gaat). Eén van de, uiteraard hebben we als wereldstad in spé (sorry maar daar lach ik mee) buitenlandse architecten nodig voor de opsmukking en/of de evolutie van ons patrimonium.
Antwerpen wil zich profileren als een grootstad. Waar een paar jaar geleden nog werd geklaagd over de leegloop van het centrum, kan er nu gedebatteerd worden over een toestroom aan inwoners. De hamvraag hierbij is: waarom worden er zo weinig krotten opgeknapt?
Het begon vier maanden geleden. Ik geloofde mijn ogen niet. Ik weigerde gehoor te geven aan
het 'rakketakketak'. Ik kijk uit mijn raam naar rechts en ik zie dat de prachtige graffitimuur stukje voor stukje gesloopt wordt. Ze gaan toch wel een stuk laten staan zeker? Maar neen, dit prachtige kunstwerk gaat er onherroepelijk aan. Is dit een revolte tegen het opkomen van graffiti als kunstvorm? Hoe ironisch dat het project 'Graffito' heet als men de muur vernietigt. Twee monsterlijke bulldozers herscheppen de voormalige parking van de ING om in een braakliggend stuk grond. De bedieners van de gele posthistorische wezens grijpen speels hun armen rond zich heen. Ze amuseren zich ermee. Grote stangen rapen ze op en gooien die wild om zich heen. Ik ben woedend. Hoe kan ik nu schrijven? Hoe kan ik verdomme een schrijverscarrière annex journalistencarrière opbouwen als die gasten hiernaast alles zitten af te breken? Hoe durven ze mijn creatititeit te slopen met het geluid van boren die de geniale gedachten versplinteren in duizend stukken? Om verder onheil te voorkomen denk ik aan de woorden van Absynthe Minded in het nummer:
if you have an opinion
just let it out
scream and shout.
Ik hou van Absynthe minded, vandaag nog een stukje over één van de meest veelbelovende Vlaamse talenten, samen met Daan en A Brand....Absynthe Minded in de Roma, vorige week...
Om niet af te wijken: ik roep dus vanaf nu elke dag: klootzakken. Wat heb ik eraan dat hier 32 appartementen komen en 5 woonhuizen? Ik woon al 6 jaar in een fantastische studio en ik woon hier goed. Met de opkomst van de Kammenstraat als hippe buurt is alles hier kapot aan het gaan. waar is de charme van de straat gebleven? Winkelketens zoals Esprit had men faliekant moeten verbieden. Commercialisatie verkloot alles. Daarom tegen iedereen die MIJN buurt belegert: KLOOTZAKKEN Dat geeft een therapeutisch gevoel. Maar gisteren is de zaak verergerd. Nu heeft men naast mijn raam, ja, je leest het goed, een enorm fallussymbool geplaatst. Een bouwput, noemt men het. om de grondpalen vast te leggen of zoiets. Ik moet de brief die ik kwaad richting vuilbak heb gegooid weer opdiepen. Vooruitzicht was eindelijk eens zo attent om een brief te sturen daarrond. Vooruitziend zijn ze niet. En zien doe ik niet veel meer. Dat die put op armlengte afstand staat van mijn raam, dat kon men niet vermelden. Dat mijn babykat Figaro zich niet meer op de dakgoot durft wagen, daar trekt men zich niets van aan. Dat enorme stofwolken uit het gevaarte komen met het gehalte van de instortende Twin Towers ook niet. Dat die mijn appartement rechtstreeks binnenwaaien ook niet. Wat geeft die projectleider erom dat ik hier moet werken om hopelijk binnen tien jaar een appartementje te kunnen kopen? Wat geeft die mens en anderen erom dat ik een zware stofallergie heb? Wat geeft die erom dat ik elke dag moet zwoegen om een plaatsje te veroveren tussen schrijvers, journalisten of columnisten? Weet die oetlul dat ik ooit het stadsdichterschap ambieer? What the fuck? Ik heb er genoeg van
Scream and shout yes, ik volg de filosofie van singer-songwriter Bert Osteyn. En als het me teveel wordt, moet ik dan mijn toevlucht zoeken in de absint? Deze situatie is al hallucinant genoeg...dunkt me. Commentaar graag. Foto van vreseijke fallus komt gauw, zodra mijn technische capaciteiten zich uitbreiden. Dank u voor het luisteren naar mijn geweeklaag. Kuch...
stofmaskertjes en oordoppen zijn altijd welkom...hatsjjjjiee

tribute to my granduncle part 1: allengie guti te

2004-10-04T19:55:00.000+01:00
Dat waren de woorden die mijn dierbare grootnonkel sprak toen hij al de gezegende leeftijd van 100 had bereikt.
Het is Congolees voor:

hij wil niet meer.

Mijn grootoom heette Vital, Jean-Baptist Vital de Hertog. hij zei steeds:
"aan de universiteit waar ik studeerde sprak men Frans en daar was het Jean-Baptist"
Hij sprak het bijna uit op fluisterende toon, alsof het om een spannend geheim ging.
Terwijl glimlachte hij nog enkele tanden bloot. Het gaf hem een kinderlijke vreugde,
een beetje kwajongensachtig. Ik heb mijn grootoom nooit als een oude man gezien.

Toen ik klein was, hoorde ik het verhaal dat hij 'in de Congo' had gezeten.
Hij had zelfs slangen onder zijn bed gevonden. Ik voelde me als kind erg verwant met deze statige man die 2 keer per jaar vanuit Overijse kwam afgezakt naar die belachelijke bekrompen boerengemeente waar ik woonde.
Altijd heb ik het gevoel gehad dat ik niet paste tussen 'dat volk'
Hoe hooghartig klinkt het als ik dacht dat ik te vondeling was gelegd,
zoals Remi, uit 'Alleen op wereld'
Pas toen hij 99 was, leerde ik grootnonkel Vital intens kennen.
Het rare was, dat ik me de hele tijd ben blijven afvragen hoe het met hem was, ook al had ik hem al jaren niet meer gezien. Ik wist dat zijn geliefde vrouw gestorven was maar veel wist ik er ook niet van.
Op 28/09/1999 stierf nonkel Louis. die meer mijn vader was dan mijn vader ooit zal zijn
Tijdens de begrafenis gaf ik een cynische speech ten beste: vol liefde voor oom Louis maar subtiel snerend naar de afzichtelijke schijnheilige schoonzusters die mij wilden weghouden van hem, verbitterd door afgunst en verziekt door
de strijd om het slijk der aarde!
Nonkel Vital hoorde enkel de boodschap van liefde. Ik heb zijn hart ontroerd. Ik kreeg een briefje van hem. Heel plechtig, met een goudomrand stickertje op de enveloppe waarop zijn naam en adres geschreven was. Mijn oom is gestorven vorig jaar op 11 juni 2003.
11 is onheilspellend getal voor me. 11 oktober 2001, uit met 'de liefde van mijn leven'
Maar toch ook weer niet de liefde van mijn leven, blijkt nu. Ook al ben ik nog steeds alleen.
Nonkel Vital heeft mij zo gesteund in mijn liefdesverdriet. Mislukte kortstondige affaires zonder enige diepgang waren mijn droevig lot sindsdien. Het enige wat mij zoveel voldoening schonk, was de intense relatie met nonkel Vital, die mij tot zijn 101 e levensjaar in topversnelling alle wijsheid en liefde die hij in zich had, aan mij doorgaf. De mensen begrijpen het niet als ik zeg
dat ik zoveel aan hem had. (hij was toch al zo oud) Maar hij was een briljante geest. Hij hield van kunst en van muziek, van reizen en grapjes maken. Tranen glijden over mijn wangen
Ik voel dat hij bij mij is en dat hij me helpt in het najagen van mijn droom. dankzij hem weet ik wie ik ben en dat ik toch geen vondeling ben...en nu ga ik slapen....de droom der onschuld. Hopelijk komt hij naar mij in die droom om me te zeggen dat ik goed bezig ben. Dank u, nonkel om in mij te geloven op het moment dat ik het zo nodig had. Dank u om de dorre vlakte waarin mijn vaders vloek gedijde te herscheppen in een vruchtbare grond. Ik mis u zo erg. Toch voel ik dat u bij mij bent. Laat de mensen maar zeggen dat ik gek ben, je m'en fous, les gens!

muziek, schoonmaken en feromonen

2004-09-25T19:47:00.000+01:00
Gisteren op Petrol heb ik een vrouwelijke deejay gezien die qua talent gerust naast Isabel en Clémentine mag gaan staan. Monika Elektronika, een vriendin van onze vertrouwde Josz, die vanavond schitterde in afwezigheid.
Het was een rare avond. Mijn planning in het honderd gelopen. Mijn verslag is nog niet af. Daarom was ik zo pissed. Dan nog eens Glimwormpje die zich de hele tijd heeft zitten moeien met mijn huishouden. Het is een beetje een aanpassing, Laura en ik in het huishouden. Ze houden er andere gewoonten op na. Mensen van Buenos Aires gooien hun afval op 1 hoop: papier bij glas, groenten bij conserven, flessen en sigarettenpeuken; Recycling is duidelijk niet aan hen besteed. Gisterenmorgen kwam ze hier binnengevallen, nou ze heeft me wakker gebeld, zoals je kon lezen in het vorige verhaal. Ik had niet genoeg geslapen. Ze vraagt voortdurend dingen. Waarom lijkt iedereen te denken omdat ik werkloos ben, dat ik niets te doen heb? Waarom moet ik mezelf verdedigen terwijl het werk dat ik doe momenteel weinig opbrengt?
Waarom begrijpt niemand dat ik mijn deadline nu wil halen? Een pentium 4 met een harde schijf van 120 gigabyte schept een wereld van mogelijkheden, een gevoel van enthousiasme. Een machtig wapen voor een schrijfster om al die windows op de wereld snel te kunnen openklikken en al mijn researchmateriaal klaar te hebben achter mijn word-document. Maar welke ziekte heerst er in deejayland? Elke website lijkt wel 'under construction te zijn ofwel wordt ie opnieuw gelanceerd. Deejays hebben ook niet de gewoonte om elke dag hun e-mail te lezen. Liever zullen ze hun platen meesleuren naar een gelegenheid waar ze eventueel de steels of wheel kunnen spinnen. Misschien dat het zien van een set aanstekelijk werkt. Tiga was er zonder zijn friends.
Ik raak in gesprek met den Tom van Lowlands die mijn verslag ook wel wil lezen. Tiga is fan-tas-tisch wouw...pleasure from the bass en nog vele andere nummers die opt moment allemaal mijn lievelingsnummers zijn. Den Tom dacht dat het niet goed ging met zijn grootmoeder maar ik had gelijk, het ging niet goed met Tiga's moeder. Poor guy, in all his misery, he gives away a great set. Na Tiga wil ik naar huis. Buiten spreekt iemand me aan: 'ik ken jou niet', antwoord ik. 'Ik ken jou wel', repliceert hij. 'Ah ja van waar dan?' Ik bekijk hem maar hij zegt me echt niets; soms ben ik met mijn hoofd in de wolken. Wat me overigens bevalt, zeker als je een hele week hard hebt gewerkt.
'Ik ken jou vanop het scherm?' 'Wat?' Oh ja natuurlijk, het is PDW, mijn chatmate, ex-deejay. Hoe maf, want ik had dan eindelijk toch eens met mijn tweede onbekende chatmate afgesproken. Hij zou mij voorzien van een snoepje. Mijn beste vriend was weer aan het zeuren dat het niet goed is maar mijn dokter heeft er geen bezwaar tegen. Voor die drie keer per jaar dat ik me bezondig aan een roesmiddel. Dat is veel erger dan elke dag in het café te zitten zuipen tot je lever er bijna uit hangt. 'Zolang je maar van de coke blijft, is zijn besluit.' En ja, ik heb een dokter die een goede naam heeft. 'Met mate' is de gulden regel.
In ieder geval, nu deze twee chatmates mij in het echt hebben gezien, is hun enthousiasme ten opzichte van mij gestegen. Beiden willen ze engagement in mij steken. Ik heb de indruk dat mannen niet alleen graag jagen maar dat ze ook graag de prooi van hun soortgenoten afpakken. Of ben ik gewoon aantrekkelijker omdat ik pas seks heb gehad? Blijven die feromonen zo lang rond mij hangen? Het is bekend dat mannen ruiken dat vrouwen seks hebben en daardoor zin hebben. Wat is er van de liefde geworden als we alle menselijke reacties neurobiologisch kunnen verklaren?

my Argentinian friend Laura returns from loveweekend in London

2004-09-24T09:05:00.000+01:00
She just came back from London, my dear friend. two weeks ago she met in Mykonos the only straight guy on the Island; Gavin who lives in Chelsea and works in media.
She is freaking out and starts to clean everything. That Gavin has a twin brother and they are definitely cleaning maniacs because my friend Lauraluna, she is running around in my household trying to clean. It is not dirty here, darling! It is just too small here...
Now I will use the words of Laura when she came back from Mykonos: It was full of lesbians in Lesbos (hihi) so I took the boat from Lesbos to Mykonos. Can you imagine, the most beautiful gays in the world. Then I meet him, 34 years old, a twin? I always end up with freaks. I thought he was gaaaay. He brought me to a beach. there were a lot of guys from London. Everybody was naked. Imagine a blue lagoon. I started to feel very horny. We were talking, taking pictures. The problem was when he was 8 years old. He was abused....Even thaaat I don't expect anything from him. Anayway I go to London. He is a graphic designer. Before he was driving an amboelance.
Laura left for four days. Now she is back. Yesterday I have been writing untill 4 'o' clock AM. Now it is 10.22 am. I did not sleep very much but is so funny to see Laura now. She wants to clean all the time!First we have to get downstairs to get this big red heavy suitcase of her.
I am very curious how things were going.
Lauraluna, tell me? Well first day was very romantic, we went to the Millenium Dome, we were kissing all the time but yesterday we had a fight. He is not used to have relationships, he is so selfish...
Does it ring a bell for me? Yes of course. I met a lot of guys like that. Should I blame my father
for that? Yes. Story of Laura and Laura continues. But first: we have to catch up some sleep. Yes, Laura is my temporary roommate. She will stay here another two or three weeks to build up a life here. She sold her house in Buenos Aires to travel around the world to present a great collection of Argentinian designers. Later, more, more....

disappeared diaries, the destruction of creativity, part 1

2004-09-24T02:18:00.000+01:00
Let me tell you a story about a girl who lived in the countryside with her parents.
First she sensed a strong feeling of love but, suddenly a lot of things changed.
Her father lost his job because of medical reasons. Her parents quarrelled all the time.
Although this girl is quite smart, it affected her in lot of ways.
She used to be the artistic type but her father tried to destroy that aspect in her.
She wanted to play piano, dance, do some acting. Nothing was possible, no hobby
for her: only reading and by consequense, maybe, writing.
So she started to write diaries at the age of 9.
This little girl grew into a strong woman who is very decisive of what she wants.
She wants to be a writer…she IS a writer.
She stopped writing a few years because her father
let her diaries disappear…now she is back and she needs help.
Maybe Nicole, Madonna, Britney, Paris, Nicky or Marc Jacobs (he is her favourite designer!!!) can help her and adopt her an,d support her with an amount that is small for them and big for her. Would be so nice…It could be anything: like allowing her a great interview.
that would be the start of a great career. She can not sell anything like the dollar princess.
'The dollar princess' was at the end of her possibilities but at least: she could sell something on her site. This girl, Laura Palmer8, in case you did not notice, needs financial and educational support to create her novel. It is in her head, but structure is missing a bit. And it is fucking unfair that she can not attend the classes of the Writersacademy as she needs fucking 500 euro to pay that...Who pays first, gets the place. Do they really think that starting writers have that much money? So, is writing also becoming a privilege of the neoyuppies? Laura holds on to one thing: the most beautiful things, they come from a lot of pain and misery.

alien-gedachten van een lichtjaar geleden

2004-09-24T02:11:00.000+01:00
Ik ben een alien. Ik zie eruit als een mens maar ik behoor maar half tot
deze wereld. Ik vertel mijn vrienden, dat als zij er niet zouden zijn, ik
mezelf van het leven zou beroven. Omdat ik de dips niet meer aankan.
Ik leef in toppen en dalen en die verschillen zo sterk in hoogte dat ik het
Gevoel heb dat niemand begrijpt hoe moeilijk is te zijn wie ik ben.
Als mensen in mijn hoofd zouden kijken, wat zouden ze dan zien?
Een mix van verschillende personen?
Mijn zwartgalligheid is zo zwaar dat elke minuut wordt beheerst door
Droeve gedachten over mijn zelfbeeld.
Waar is mijn briljante ik gebleven?
Ik ben een schim van mezelf

De dappere travestiet

2004-09-02T21:40:00.000+01:00
à la recherche du temps perdu: in mijn groen gestreepte kaft vind ik een paar schrijfsels
vanuit mijn tienertijd. Gedichten schrijf ik nog zelden maar hier is er alvast één van toen
ik 18 was

Hij staat in de spiegel
en ziet wat ie
niet wil zien
loopt naar de kleerkast van zijn vrouw

rommelende geluiden
kletterende naaldhakken
een weemoedige blik
naar het spiegelbeeld

een schot weerklinkt
van een dappere vrouw
of
een laffe man?